Koczkodan białowargi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koczkodan białowargi
Cercopithecus cephus[1]
(Linnaeus, 1758)
Koczkodan białowargi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd wyższe naczelne
Nadrodzina koczkodanowce
Rodzina koczkodanowate
Rodzaj koczkodan
Gatunek koczkodan białowargi
Podgatunki
  • C. c. cephodes Pocock, 1907
  • C. c. cephus (Linnaeus, 1758)
  • C. c. ngottoensis Colyn, 1999
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Koczkodan białowargi[3][4], koczkodan niebieskolicy[4] (Cercopithecus cephus) – gatunek ssaka z rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono trzy podgatunki C. cephus[1][3]:

  • C. cephus cephodeskoczkodan gaboński
  • C. cephus cephuskoczkodan białowargi
  • C. cephus ngottoensiskoczkodan środkowoafrykański

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Afryka Zachodnialasy galeriowe i lasy deszczowe.

Rozmiary i tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Samce ważą średnio ok. 4 kg, samice ok. 3 kg. Długość ciała 40-60 cm, ogona 57-84 cm. Żyją w stadach liczących od 4-40 osobników. Większość czasu spędzają na drzewach. Po ziemi poruszają się na czterech nogach. Zjadają pokarm roślinny i zwierzęcy. Są przy tym bardzo żarłoczne – gromadzą więcej pożywienia niż dadzą radę zjeść. Wiodą dzienny tryb życia.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Ciąża trwa około 210-215 dni. Samica rodzi jedno młode, które karmi przez rok. Opiekuje się nim aż do osiągnięcia dojrzałości w wieku ok. 4 lat.
Zdarzają się zabójstwa młodych przez samców (dzieciobójstwo u zwierząt), którzy przepędzili dotychczasowych przywódców i sami zawładnęli stadem.

Przypisy

  1. a b Cercopithecus cephus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Oates, J.F., Gippoliti, S. & Bearder, S. 2008. Cercopithecus cephus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-10-05]
  3. a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 45. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 133, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 133, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  2. Miretti, J. i P. Myers: Cercopithecus cephus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2006. [dostęp 29 grudnia 2008].