Kod da Vinci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy filmu. Zobacz też: Kod da Vinci – gra video.
Kod da Vinci
The Da Vinci Code
Gatunek dramat thriller
Data premiery Ziemia 17 maja 2006
Polska 19 maja 2006
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język  angielski
Czas trwania 149 minut
Reżyseria Ron Howard
Scenariusz Akiva Goldsman
Główne role Tom Hanks
Audrey Tautou
Ian McKellen
Alfred Molina
Paul Bettany
Jean Reno
Muzyka Hans Zimmer
Zdjęcia Salvatore Totino
Scenografia Giles Masters
Tony Reading
Allan Cameron
Richard Roberts
Kostiumy Daniel Orlandi
Montaż Daniel P. Hanley
Mike Hill
Produkcja John Calley
Brian Grazer
Wytwórnia Columbia Pictures
Imagine Entertainment
Skylark Productions
Dystrybucja Columbia Pictures
Budżet 125 000 000 USD[1]
Dochód 758 239 851 USD[1]
Kontynuacja Anioły i demony

Kod da Vinci (ang. The Da Vinci Code) – ekranizacja powieści Dana Browna Kod Leonarda da Vinci wydanej w 2004. Film kręcono m.in. w oryginalnych wnętrzach Luwru i anglikańskiej katedrze w Lincoln. Światowa premiera filmu odbyła się 17 maja 2006.

Obsada[edytuj]

Akcja filmu[edytuj]

Robert Langdon, profesor historii Uniwersytetu Harvarda, służbowo przebywający w Paryżu, otrzymał informację od paryskiej policji, że kustosz Luwru, Jacques Saunière, został zamordowany. Stało się to w części galerii, w której eksponowana jest Mona Lisa. Okazało się, że przed śmiercią przekazał tajemniczą wiadomość dla swej wnuczki, Sophie Neveu, zatrudnionej przez paryską policję jako kryptolog. Śledztwo wnuczki wykazało, że zmarły należał do tajnego Zakonu Syjonu (Prieuré de Sion), którego członkami byli również Leonardo da Vinci, Victor Hugo i Isaac Newton. Zamordowany kustosz był Wielkim Mistrzem tego zakonu, a jego śmierć ma prawdopodobnie związek z tajemnicą sięgającą początków chrześcijaństwa. Robert Langdon i Sophie Neveu zostają oskarżeni o zabójstwo kustosza.

Ukrywając się podczas śledztwa, Langdon i Neveu natrafiali na kodowane wiadomości i symbole, ukryte w dziełach Leonarda da Vinci. O pomoc poprosili znajomego Langdona, Sir Leigha Teabinga, badacza świętego Graala. Teabing poinformował ich o odkryciach prowadzących do świętego Graala, o tym, że Jezus Chrystus ożenił się z Marią Magdaleną i miał z nią córkę, co wskazywało, że Kościół katolicki zbudowano na kłamstwie. Opus Dei, przedstawiona w filmie jako mafijna organizacja watykańska, podjęła próbę zlikwidowania dowodów roli Marii Magdaleny. Bohaterowie kontynuowali badanie początków Kościoła katolickiego w Londynie.

W zakończeniu filmu Leigh Teabing przyznaje się, że wikłał sieć fikcji, aby rzekomo poszukiwać św. Graala, w zamyśle mając jednak inny cel. Langdon, przechytrzając ścigającą go policję i członków Opus Dei, wychodzi z opresji zwycięsko. Neveu dowiaduje się, że sama jest potomkinią Chrystusa i Marii Magdaleny, a nad jej losem czuwa liczna grupa członków Zakonu Syjonu. Po całej akcji Langdon udaje się do Luwru, aby rozszyfrować na nowo wiadomość zamordowanego kustosza muzeum Luwru: Święty Graal to Maria Magdalena, spoczywająca w sarkofagu pod szklaną piramidą na dziedzińcu muzeum.

Wydźwięk filmu[edytuj]

Pomimo zapewnień twórców filmu, że jest on fabularną fikcją, wywołał on już przed premierą kontrowersje w środowiskach katolickich. Część duchownych nawoływała do bojkotu filmu, jako szerzącego nieprawdziwy obraz historii i Kościoła katolickiego. Inni uznali, że tezy zawarte w filmie nie są zagrożeniem dla wiernych, a nawet mogą pobudzić ich do głębszego zapoznania się z prawdami wiary. Film wywołał szereg publikacji prasowych, dowodzących nieprawdziwości jego oraz książki, na której jest oparty. Opus Dei nie odnosiło się do treści zawartych w książce i filmie, zaś zainteresowanie medialne wywołane premierą postanowiło wykorzystać na rozpropagowanie głoszonych przez siebie idei. Po protestach duchownych prawosławnych na Białorusi projekcje filmu zostały wstrzymane. W Chinach film został wycofany z kin z powodu zbyt dużych zysków, jakie zaczął przynosić kinematografii USA.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]

Strony popierające film

Strony krytyczne wobec filmu