Kodeks Leningradzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kodeks Leningradzki - przykładowa strona
Jedna ze zdobionych stron Kodeksu Leningradzkiego (folio 474a)

Kodeks Leningradzki (Codex Leningradiensis oznaczany B19A lub L) – najstarszy rękopis zawierający cały hebrajski tekst Biblii[1]. Pochodzi on z ok. 1008 roku n.e.[2] i jest uważany również za najważniejszy i najwierniejszy rękopis tekstu Biblii hebrajskiej . Zawiera tekst masorecki i jest podstawą najpopularniejszego wydania tego tekstu - Biblia Hebraica Stuttgartensia, a przez to także większości współczesnych tłumaczeń tekstu Starego Testamentu na inne języki.

Od połowy XIX wieku Kodeks Leningradzki przechowywany jest w Petersburgu (Rosja). Jego nazwa wywodzi się od starej nazwy miasta. W czasie, gdy Ancient Biblical Manuscript Center i West Semitic Research wykonały fotokopię kodeksu (w 1990 roku), nazywało się ono jeszcze Leningrad. W wydaniach krytycznych oznaczany zwykle B19A lub literą L.

Kodeks ten został prawdopodobnie sporządzony w Kairze, a później sprzedany komuś mieszkającemu w Damaszku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wstęp do Starego Testamentu, red. Ks. Lech Stachowiak, Pallotinum - Poznań 1990, s. 35
  2. Co to jest Kodeks Leningradzki?

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]