Kofun (kurhan)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daisenryō-kofun w Sakai uznany przez rząd japoński za grobowiec Nintoku

Kofun (jap. 古墳) – w Japonii kurhany w kształcie dziurki od klucza, tykwy lub ósemki, zawierające grobowce wysokich rangą urzędników i wpływowych ludzi. Otaczane były jedną lub dwoma fosami. Wewnątrz grobowców umieszczano brązowe lustra, żelazne zbroje, miecze, noże, groty strzał, przedmioty codziennego użytku, narzędzia rolnicze, ozdoby i ceramikę. W niektórych grobowcach zamiast oryginalnych przedmiotów znajdowano ich misternie wykonane kopie z kamienia. Powstawały od III do VII wieku. Odkryto ich ponad 10 tys. Od nich wziął swoją nazwę okres Kofun.

Od III do V wieku kofuny najczęściej powstawały na zboczach gór. W V wieku kurhany były usypywane w dolinach i ich rozmiar uległ znacznemu powiększeniu, tak że same wyglądały jak wzgórza i były widoczne z odległości kilku kilometrów. Od VI do VII wieku ich rozmiary ulegają zmniejszeniu. W drugiej połowie VII wieku zanikają całkowicie, co tłumaczone jest względami ekonomicznymi i rozpowszechnieniem się zwyczaju kremacji na modłę buddyjską. Powodem zanikania kurhanów mógł być także zakaz cesarza Kōtoku, o którym wspomina Nihongi pod datą 646 r. W dekrecie tym cesarz zabrania budowy miejsc tymczasowego pochówku i wyposażania zmarłych w drogocenności. Wyznacza skalę wielkości kurhanu zależną od rangi społecznej zmarłego i nakazuje chowanie na wyznaczonych cmentarzach. Wskazuje budowę kurhanów jako powód nędzy narodu[1].

Największy kofun (Daisenryō-kofun) znajduje się w Sakai i mierzy ponad 800 m długości. Pierwotnie otoczony był trzema fosami, dziś została jedna. Kurhan ten został uznany przez rząd japoński za grobowiec cesarza Nintoku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nihongi, XXV, 29-32

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]