Przejdź do zawartości

Koiné (językoznawstwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Koiné – w językoznawstwie język lub dialekt wykształcony w wyniku kontaktów między dwoma wzajemnie zrozumiałymi językami lub wariantami tego samego języka.

Ponieważ użytkownicy obu języków rozumieli się wzajemnie jeszcze przed rozpoczęciem procesu, nie jest on tak gwałtowny, jak powstawanie pidżynów.

Termin koiné (w greckim znaczeniu wspólny) początkowo używany był w odniesieniu do języka greckiego jako lingua franca w okresie hellenistycznym i rzymskim[1]. Koiné stała się później powszechną mową w hellenistycznych państwach diadochów powstałych po podbojach Aleksandra Wielkiego. Charakteryzowała się uproszczeniem i redukcją.

Istnieją dwa rodzaje koiné: regionalna i imigracyjna[1].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Paul Kerswill: Koineization and accommodation. [w:] The handbook of language variation and change [on-line]. 2000-09-02. [dostęp 2011-10-31]. (ang.).