Kojec (fortyfikacja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kojec – umocnienie, schron bojowy służący do obrony dna fosy w dawnych fortyfikacjach o narysie poligonalnym i twierdzach[1]. Kojec usytuowany był w środku długości skarpy i wysunięty przed nią. W Polsce nazwę kojec stosowano także dla określenia kaponiery.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sztuka świata. Słownik terminów A-K tom 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 326. ISBN 978-83-213-4726-4.