Kokorycz pusta

Kokorycz pusta
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	rośliny zielone
Nadgromada	rośliny telomowe
Gromada	rośliny naczyniowe
Podgromada	rośliny nasienne
Nadklasa	okrytonasienne
Klasa	Magnoliopsida
Nadrząd	jaskropodobne
Rząd	jaskrowce
Rodzina	makowate
Rodzaj	kokorycz
Gatunek	kokorycz pusta
	Nazwa systematyczna
	Corydalis cava (L.) Schweigg. & Körte; Fl. erlang. 2:44. 1811
Synonimy
	Corydalis tuberosa DC.; Fumaria bulbosa var. cava L.;
	Corydalis tuberosa DC.; Fumaria bulbosa var. cava L.;
	Multimedia w Wikimedia Commons

Kokorycz pusta (Corydalis cava) – gatunek byliny należący do rodziny makowatych i podrodziny dymnicowych. Występuje w stanie dzikim na rozległych obszarach Europy oraz w Azji Zachodniej (Turcja, Iran) i na Kaukazie^[3]. W Polsce gatunek jest rozpowszechniony na południu oraz w Wielkopolsce, na Kujawach i wzdłuż doliny dolnej Wisły, poza tym spotykana jest we wszystkich regionach, ale na rozproszonych stanowiskach^[4], w górach tylko w niższych położeniach^[5].

Morfologia

Łodyga: Nierozgałęziona, w dole bez łuskowatych liści^[5]. Osiąga wysokość 10–35 cm^[6].
Część podziemna: Bulwa z włóknistymi korzeniami. Starsze bulwy z pustymi przestrzeniami (stąd gatunkowa nazwa rośliny)^[5].
Liście: Dwa, naprzemianległe, ogonkowe. Blaszka podwójnie trójsieczna, o wydłużonych, głęboko wcinanych odcinkach. Z wierzchu jest jasnozielona, a od spodu szarozielona^[5].
Kwiaty: Zebrane po 10–20 w szczytowe, wzniesione grono. Kwiaty osadzone są na szypułkach długości 0,5 cm i wsparte jajowatymi, niepodzielonymi, zwężającymi się ku szczytowi przysadkami. Okwiat tworzony jest przez cztery listki najczęściej purpurowe lub niebieskofioletowe, ale też czerwonawe, białe, kremowe, różowe lub żółte. Jeden z listków okwiatu z ostrogą o takiej samej długości, pozostała część kwiatu. Pręciki dwa^[5].
Owoce: Torebki ok. 3 razy dłuższe od szypułki zawierająca nasiona o średnicy 3–3,5 mm^[5].

Pokrój
Przecięta bulwa
Liść
Kwiatostany kokoryczy pełnej (po lewej) i pustej (po prawej)
Kwiaty białe
Kwiaty jasnoróżowe
Kwiaty ciemnoróżowe

Gatunki podobne: Kokorycz pełna. Najłatwiej rozróżnić po przysadkach (kokorycz pełna ma trójdzielne) i bulwach (kokorycz pełna ma pełne).

Biologia i ekologia

Rozwój: Bylina, geofit. Kwitnie od marca do maja^[5].
Siedlisko: Występuje w lasach liściastych, przede wszystkim bukowych. Preferuje gleby zasobne w węglan wapnia i wilgotne^[5].
Fitosocjologia: W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Fagetalia^[7].

Roślina trująca^[5].

Interakcje międzygatunkowe: Jest rośliną żywicielską larw chronionego motyla niepylaka mnemozyny^[8].
Zmienność: Tworzy mieszańce z kokoryczą pełną^[9].

Przypisy

↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-03-26] (ang.).
↑ Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-04] (ang.).
↑ ^a ^b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].
↑ Adam Zając, Maria (red.) Zając: Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 175. ISBN 83-915161-1-3.
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ JakubJ. Mowszowicz JakubJ., Flora wiosenna, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1979, s. 138, ISBN 83-02-00322-0 .
↑ F. Činčura, V. Feráková, J. Májovský, L. Šomšak, J. Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990, s. 100. ISBN 83-09-01473-2.
↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
↑ Marcin Sielezniew, Izabela Dziekańska, Motyle dzienne, wyd. Multico, Warszawa 2010, s. 81.
↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

[ruggiero-1] Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-03-26] (ang.).

[apweb-2] Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-01-04] (ang.).

[grin-3] Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-11-11].

[4] Adam Zając, Maria (red.) Zając: Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 175. ISBN 83-915161-1-3.

[wiosna-5] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g ^h ⁱ JakubJ. Mowszowicz JakubJ., Flora wiosenna, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1979, s. 138, ISBN 83-02-00322-0 .

[prse90-6] F. Činčura, V. Feráková, J. Májovský, L. Šomšak, J. Záborský: Pospolite rośliny środkowej Europy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1990, s. 100. ISBN 83-09-01473-2.

[7] Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

[8] Marcin Sielezniew, Izabela Dziekańska, Motyle dzienne, wyd. Multico, Warszawa 2010, s. 81.

[9] Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]