Kolarstwo przełajowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kolarstwo przełajowe – rodzaj kolarstwa uprawianego na rowerach o konstrukcji zbliżonej do rowerów szosowych, a więc na kołach o średnicy felgi 622mm (700C), ramie pozbawionej elementów amortyzujących i z kierownicą giętą typu 'baranek', lecz rozgrywanego na dość trudnych trasach terenowych obfitujących w liczne przeszkody, które zmuszają zawodnika do schodzenia z roweru i przenoszenia go.

Rower przełajowy

Kolarstwo przełajowe przypomina bardzo klasyczne kolarstwo górskie tzw. Cross-Country. Oprócz różnic w konstrukcji roweru (koła ISO 622mm (700c) w kolarstwie przełajowym i koła 26 (ISO 559mm), 27.5 (ISO 584 mm) lub 29 cali (ISO 622mm) w Cross-Country) istnieją też inne różnice między tymi dwoma pokrewnymi sportami:

  • zarówno koła 700C na wąskich oponach (zgodnie z ustaleniami UCI dotyczącymi wyścigów przełajowych maksymalna dopuszczalna szerokość opon wynosi 32mm), jak i stosunkowo wysokie przełożenia (choć zazwyczaj niższe niż w kolarstwie szosowym, to dużo wyższe niż w kolarstwie górskim) uniemożliwiają pokonywanie na rowerach sporej części trasy, więc kolarze przełajowi często biegają z rowerami na plecach (co umożliwia mała masa roweru przełajowego), tymczasem kolarze górscy starają się przejeżdżać większość trasy i zsiadają z rowerów tylko w wyjątkowych przypadkach
  • kolarze przełajowi mogą wymieniać koła i rowery tylko w korytarzu boksów technicznych

Kolarstwo przełajowe jest niemal sportem narodowym w Belgii. Sporą popularnością cieszy się także we Francji, Holandii, Niemczech i Czechach. Od połowy lat 90. XX w. w najważniejszych imprezach notuje się wyraźną dominację zawodników belgijskich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]