Kolba Büchnera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kolba Büchnera ze szlifem i bocznym tubusem do podłączenia próżni.

Kolba Büchnera (kolba ssawkowa) − naczynie szklane, element podstawowego wyposażenia laboratoryjnego. Płaskodenna kolba stojąca w kształcie stożka. Różni się jednak od zwykłej kolby stożkowej budową i zastosowaniem. Kolba Büchnera służy do sączenia pod zmniejszonym ciśnieniem. Z tego względu posiada dodatkowo króciec boczny (tubus lub boczna rurka), a jej ścianki wykonane są z grubego szkła[1]. Nazwa pochodzi od niemieckiego chemika Ernsta Wilhelma Büchnera, który opatentował ten rodzaj kolby w 1888 roku, nie zaś od laureata Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1907 r. Eduarda Buchnera[2].

Sączenia na zestawie Büchnera[edytuj | edytuj kod]

Schemat sączenia na zestawie Büchnera

Lejek Büchnera umieszcza się wraz z korkiem gumowym lub specjalną gumową podkładką w szyjce kolby Büchnera. Kolba w trakcie użycia powinna być zamocowana w statywie. Do bocznego tubusu kolby ssawkowej podłącza się przewód podciśnieniowy (np. wąż gumowy połączony z aparatem wytwarzającym podciśnienie). Na lejku umieszcza się odpowiedniej wielkości sączek, który przed sączeniem zwilża się rozpuszczalnikiem. Po wytworzeniu podciśnienia w kolbie do lejka wlewa się zdecydowanym ruchem sączoną mieszaninę. Osad pozostaje na sączku, natomiast przesącz gromadzi się w kolbie Büchnera.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Modzelewski, Jerzy Woliński: Technika Laboratoryjna. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1996, s. 41, seria: Pracownia Chemiczna. ISBN 83-02-05141-1.
  2. William B. Jensen. The Origins of the Hirsch and Büchner Vacuum Filtration Funnels. „J. Chem. Educ.”. 83, s. 1283, 2006. DOI: 10.1021/ed083p1283 (ang.).