Przejdź do zawartości

Kolegium Połączonych Szefów Sztabów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pieczęć Kolegium Połączonych Szefów Sztabów

Kolegium Połączonych Szefów Sztabów (ang. Joint Chiefs of Staff) – od 20 lipca 1942 najwyższy organ władzy wykonawczej w amerykańskich siłach zbrojnych. Na jego czele stoi przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, a w skład wchodzą oprócz przewodniczącego: wiceprzewodniczący, szefowie sztabu armii (sił lądowych), sił powietrznych, sił kosmicznych, szef operacji morskich, komendant korpusu piechoty morskiej (marines) oraz szef Gwardii Narodowej Stanów Zjednoczonych[1][2][3][4].

Kolegium Połączonych Szefów Sztabów jest odpowiednikiem sztabów generalnych w siłach zbrojnych innych państw, przy czym, w odróżnieniu od nich, jest jedynie ciałem doradczym dowódcy sił zbrojnych, którym jest prezydent Stanów Zjednoczonych i od 1986 roku nie posiada kompetencji dowódczych. Głównym zadaniem Kolegium jest informowanie prezydenta o bieżącej sytuacji i proponowaniu mu rozwiązań zgodnych z przyjętą strategią[5].

Historia

[edytuj | edytuj kod]
Pierwszy skład Kolegium Połączonych Szefów Sztabów (ok. 1943). Od lewej do prawej: generał Henry H. Arnold, dowódca Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych; admirał William D. Leahy, szef sztabu Naczelnego Dowódcy Armii i Marynarki Wojennej; admirał Ernest J. King, Naczelny Dowódca Floty Stanów Zjednoczonych i Szef Operacji Morskich oraz generał George C. Marshall, szef sztabu Armii Stanów Zjednoczonych

Wraz z coraz szybszym rozrastaniem się sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych po wojnie secesyjnej współdziałanie operacyjne wojsk lądowych i marynarki wojennej zaczęło natrafiać na coraz większe trudności. Pod wpływem krytyki braku kooperacji pomiędzy rodzajami wojsk w czasie wojny hiszpańsko-amerykańskiej powołano do życia, w roku 1903, Wspólną Radę Armii i Marynarki Wojennej (ang. Joint Army and Navy Board). Rada, składająca się z czołowych strategów i planistów obu rodzajów wojsk, miała planować i korygować wspólne operacje bojowe[6][7].

Wbrew oczekiwaniom Rada nie miała jednak wystarczających sił, by móc przeforsować swe opinie i została ograniczona do roli ciała doradczego, oceniającego problemy przedstawione jej przez sekretarzy armii i marynarki w Departamencie Obrony. W rezultacie Rada praktycznie nie miała wpływu na prowadzenie operacji przez Stany Zjednoczone w I wojnie światowej[7].

W roku 1919 obaj sekretarze doszli do wniosku, że Radę należy przebudować i odnowić. Teraz mieli w jej skład wchodzić szefowie sztabów poszczególnych broni, ich zastępcy oraz dyrektorzy wydziałów planowania. Nowej Radzie podlegać miał Połączony Komitet Planowania. W nowym składzie mogła rekomendować własne projekty, nie miała jednak nadal mocy sprawczej do forsowania swych decyzji[8].

Na początku 1942 roku po ataku na Pearl Harbor i przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny prezydent USA Franklin Delano Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill powołali do życia Zjednoczone Szefostwo Sztabów (ang. Combined Chiefs of Staff). CCS miało służyć jako główny ośrodek podejmowania decyzji strategicznych we wspólnych działaniach wojennych USA i Wielkiej Brytanii[9]. Jednakże podczas gdy Wielka Brytania posiadała dobrze zorganizowany Komitet Szefów Sztabów, Stanom Zjednoczonym brakowało odpowiedniego ciała decyzyjnego, którego Rada nie mogła zastąpić. W rezultacie nie odegrała ona większego znaczenia podczas II wojny światowej i ostatecznie, w roku 1947, została rozwiązana[7].

By doprowadzić do skoordynowanych działań na poziomie sztabów, admirał William Daniel Leahy wysunął propozycję utworzenia „zjednoczonego najwyższego dowództwa”, co w konsekwencji miało doprowadzić do powstania Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. Rozpoczęło ono działalność 18 lipca 1942 roku, a admirał Leahy stanął na jego czele jako Szef Sztabu Naczelnego Dowództwa Armii i Marynarki Wojennej[10][11].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ 10 U.S.C. §3033. [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
  2. ↑ 10 U.S.C. §5033. [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
  3. ↑ 10 U.S.C. §5043. [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
  4. ↑ 10 U.S.C. §8033. [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
  5. ↑ 10 U.S.C §151(b). [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
  6. ↑ Allan R. Millett: Semper Fidelis: The History of the United States Marine Corps. New York: Macmillan, 1980, s. 269. ISBN 0-02-921590-0. (ang.).
  7. 1 2 3 Origin of Joint Concepts. [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
  8. ↑ John H. Bradley, Thomas E. Griess, Jack W. Dice: The Second World War: Asia and the Pacific. United States Military Academy, Dept. of History. Square One, 2002, s. 26. ISBN 0-7570-0162-9. (ang.).
  9. ↑ The Combined Chiefs of Staff. The George C. Marshall Foundation, 29.01.2024. [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
  10. ↑ Steven L. Rearden: Council of War: A History of the Joint Chiefs of Staff, 1942-1991. CreateSpace Independent Publishing Platform, 2013, s. 7. ISBN 978-1481911665. (ang.).
  11. ↑ FADM William Daniel Leahy. Military Hall of Honor. [dostęp 2025-10-03]. (ang.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kolegium_Połączonych_Szefów_Sztabów&oldid=79188148”