Kolej Lokalna Lwów-Podhajce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kolej Lokalna Lwów-Podhajce (niem. Localbahn Lemberg-Podhajce, LBLP) – wybudowana w latach 1905-1909 na ziemiach polskich pod zaborem austriackim w granicach ówczesnego Cesarstwa Austriackiego, o łącznej długości 131,1 km. Kolej składała się z 3 połączonych ze sobą odcinków o zróżnicowanej długości (od 34 do 71 km). Pierwszą, 36 km otwarto w grudniu 1908. Ostatnią uruchomiono 10 miesięcy później, w październiku 1909.

Koncesję na budowę kolei Lwów-Podhajce 19 sierpnia 1905 otrzymali: Roman ks. Potocki, prof. Adam Czyżewicz i Adam Treter. Właścicielem kolei było "Towarzystwo Akcyjne Kolei Lokalnej Lwów-Podhajce". Ówczesny skarb państwa udzielił ww. koncesjonariuszom gwarancję rocznego dochodu z linii kolejowej w wysokości 4% zainwestowanego kapitału (w 1909 wartość tego kapitału wyniosła 18,1 mln koron).[1]

Ogólna długość linii kolei ulegała zmianom. Początkowo, w grudniu 1908 był to tylko 1 odcinek (dł. 35,91 km). Zimą 1909 został otwarty drugi odcinek (dł. 34,3 km), a jesienią trzeci i ostatni (dł. 70,92 km). Łączna długość 3 odcinków wynosiła 131,13 km.

W początkowym okresie funkcjonowania (1908) kolej dysponowały taborem, na który składało się: 11 lokomotyw, 10 wagonów osobowych i 28 towarowych. Rok później liczbę wagonów osobowych zwiększono o 8, a w 1912 ich stan wzrósł o kolejne 10 (łącznie eksploatowano wówczas 28 wagonów osobowych). Do wybuchu I wojny światowej stan taboru kolei Lwów-Podhajce nie uległ żadnym zmianom.

W pierwszym pełnym roku funkcjonowania (1909) z usług kolei lokalnej skorzystało 138 tys. pasażerów. Rok później przewozy pasażerów wzrosły do 332 tys. osób. W latach 1911-1913 kolejami podróżowało rocznie odpowiednio: 396, 415 i 435 tys. pasażerów. Podróżni mogli korzystać z wagonów o zróżnicowanym standardzie, stosownie do ich możliwości finansowych. Najzamożniejsi klienci kolei korzystali z wagonów 1 klasy, dla najbiedniejszych pozostawały wagony 3 klasy. W latach 1909-1913, w najlepszych warunkach podróżowało 0,07-0,13% pasażerów (zaledwie 1 na 770 podróżnych). Z przejazdu w 2 klasie korzystało zazwyczaj 6,8-9,8% podróżnych. Największą popularnością cieszyła wśród pasażerów 3 klasa - wagonami tej klasy podróżowało 87-89% klientów. Pozostałe 2,6-5,0% klientów stanowiły osoby podróżujące według taryfy wojskowej. Kolej Lokalna Lwów-Podhajce praktycznie nie eksploatowała wagonów pasażerskich 4 klasy.

W 1909 kolej przewiozła 27,9 tys. t ładunków. Kolejne lata przyniosły dynamiczny wzrost przewozów towarowych: z 66 tys. t (1910) do 100 tys. t (1911) i 112 tys. t (1912). Rok później łączna masa ładunków ponownie wyniosła 112 tys. t.

Chronologiczny wykaz odcinków kolejowych otwartych przez Kolej Lokalną Lwów-Podhajce[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Szuro: Informator statystyczny do dziejów społeczno-gospodarczych Galicji. Koleje żelazne w Galicji w latach 1847-1914. Kraków: Historia Iagellonica, 1997, s. 219-224. ISBN 83-906446-1-4.