Kolej Transsyberyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kolej transsyberyjska)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linia kolejowa
Kolej Transsyberyjska
Dane podstawowe
Zarządca RŻD Koleje Rosyjskie
Długość 9288 km
Rozstaw szyn 1520 mm
Sieć trakcyjna tak
Prędkość maksymalna 140 km/h
Zdjęcie LK
Most nad Kamą (1910)
Historia
Lata budowy 1891–1916
Rok otwarcia 1916
Rok elektryfikacji 2002
Portal Portal Transport szynowy


Linia transsyberyjska – linia czerwona
oraz Kolej Bajkalsko-Amurska – linia zielona
Wnętrze pociągu na trasie Irkuck – Moskwa
Korytarz wewnątrz wagonu osobowego
Stacja końcowa kolei transsyberyjskiej we Władywostoku

Kolej transsyberyjska (ros. Транссибирская магистраль, Транссиб) – sieć linii kolejowych głównie w azjatyckiej części Rosji wybudowana w latach 1891–1916.

Główny szlak to linia transsyberyjska, która prowadzi z Moskwy do Władywostoku przez: Niżny Nowogród, Omsk, Krasnojarsk i Irkuck. Od 2002 roku całkowicie zelektryfikowana. Około 30% całego eksportu Rosji korzysta z tej linii. Jest to najdłuższa linia kolejowa na świecie, która przekracza 8 stref czasowych, a całkowita długość torów wynosi 9288,8 km.

Drugi szlak to linia transmandżurska, która pokrywa się z linią transsyberyjską do miejscowości Tatarskaja (300 km na wschód od Jeziora Bajkał). Od tego punktu linia kieruje się na południowy wschód w kierunku Chin i kończy swój bieg w Pekinie.

Trzeci szlak – linia transmongolska – pokrywa się z linią transsyberyjską do Ułan Ude na wschodnim wybrzeżu Bajkału. Później kieruje się w stronę Ułan Bator, by zakończyć swój bieg w Pekinie.

Czwartym szlakiem jest BAM Kolej Bajkalsko-Amurska lub Bajkalsko-Amurska Magistrala (Kolejowa). Linia ma długość 4234 km i biegnie około 680-840 km na północ od kolei transsyberyjskiej i równolegle do niej. Została wybudowana jako alternatywa dla linii transsyberyjskiej z powodów strategicznych, szczególnie ze względu na bliskość granicy chińskiej.

Główne szlaki kolei transsyberyjskiej[edytuj]

Północny
MoskwaJarosławKirowPermJekaterynburgTiumeńOmskNowosybirskKrasnojarskWładywostok.
Nowy
MoskwaNiżny NowogródKirowPermJekaterynburgTiumeńOmskNowosybirskKrasnojarskWładywostok.
Południowy
MoskwaMuromArzamasKazańJekaterynburgTiumeń lub PietropawłowskOmskBarnaułNowokuźnieckAbakanTajszetWładywostok.
Główny
MoskwaRiazańRuzajewkaSamaraUfaCzelabińskKurganPietropawłowskOmskNowosybirskKrasnojarskWładywostok.

Linia transsyberyjska[edytuj]

Historia[edytuj]

Budowę magistrali transsyberyjskiej poprzedzały trzy wydarzenia: ukończenie budowy Uralskiej Drogi Żelaznej z Permu do Jekaterynburga w 1877 roku, przedłużenie jej z Jekaterynburga do Tiumienia w 1880 roku oraz oddanie w tym samym roku do użytku kolejowego mostu na Wołdze i ukończenie budowy linii kolejowej z Moskwy do Orenburga.

W latach 1887–1888 wyruszyły trzy ekspedycje badawcze do wyznaczenia przebiegu trasy kolei kierowane przez inżynierów N.P. Mieżeninowa, O.P. Wiaziemskiego i A.I. Ursatiego. W grudniu 1890 roku po zapoznaniu się i dyskusji na temat szczegółowego raportu ministra komunikacji A. J. Gubbeneta zatwierdzono decyzję o budowie Syberyjskiej Drogi Żelaznej, wyznaczono rozmiar kredytu na początek budowy i przekazano projekt do Rady Ministrów dla ostatecznego rozpatrzenia. 17 marca?/29 marca 1891 roku Aleksander III wydał reskrypt nakazujący rozpoczęcie budowy połączenia kolejowego między Uralem a wybrzeżem Pacyfiku. 19 maja?/31 maja 1891 roku we Władywostoku nastąpiło uroczyste położenie kamienia węgielnego pod budowę Ussuryjskiej przez carewicza Mikołaja i datę tę uznaje się za oficjalny początek prac. Faktycznie rozpoczęły się one już w marcu po zatwierdzeniu wniosku ministra spraw wewnętrznych o zaangażowanie przy budowie odcinka ussuryjskiego przestępców skazanych na ciężkie roboty[1]. Rozpoczyna się trwająca dwadzieścia pięć lat budowa magistrali transsyberyjskiej.

Budowę rozdzielono na trzy etapy. W pierwszym znalazły się odcinki zachodniosyberyjski, środkowosyberyjski i południowoussuryjski oraz połączenie Kolei Syberyjskiej z Czelabińska z Uralską w Jekaterynburgu, w drugim – północnoussuryjski i zabajkalski, a w trzecim – krugobajkalski i amurski. Stacje stawiane miały być nie rzadziej niż co pięćdziesiąt wiorst, tak aby jednotorową linią przejechać mogły co najmniej trzy pary pociągów na dobę. Całość planowano zakończyć nie później niż w 1905 roku. Szacowano, iż koszty budowy powinny zmieścić się w kwocie trzystu pięćdziesięciu milionów rubli. Sfinansować je miano z nadwyżek carskiego budżetu.

Jeden z najtrudniejszych do budowy odcinków prowadził z Portu Bajkał przez Kułtuk, Słudiankę, Tanchoj do stacji Mysowaja (dzisiejszy Babuszkin). Odcinek ten zwany był krugobajkalskim. Prace ruszyły z końcem 1899 roku i trwały do jesieni 1904 roku. Krugobajkałkę określono mianem „złotej sprzączki stalowego pasa Rosji”, gdyż spinała tory przerwane wodami Bajkału[2].

Budowa magistrali transsyberyjskiej zakończona została 5 października?/18 października 1916 roku, jedenaście lat po pierwotnie planowanym terminie. Od tego dnia pociągi mogły przejechać z Sankt Petersburga do Władywostoku w całości przez terytorium Rosji.

Przypisy

  1. Piotr Milewski. Kolej do Władywostoku. „Ale Historia”. 1 (207), s. 7, 2016-01-04. 
  2. Piotr Milewski, Transsyberyjska. Drogą żelazną przez Rosję i dalej. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2014. ISBN 978-83-240-2503-9, s. 209–210.

Bibliografia[edytuj]

  • Piotr Milewski, Transsyberyjska. Drogą żelazną przez Rosję i dalej. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2014. ISBN 978-83-240-2503-9.

Linki zewnętrzne[edytuj]