Kolejowe sygnały świetlne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kolejowe sygnały świetlne są używane przede wszystkim do poinformowania maszynisty o możliwości jazdy lub jej braku, oraz ewentualnym ograniczeniu prędkości, względnie uprzedzenia, że takie sygnały nastąpią.

Sygnały świetlne, w przeciwieństwie do kształtowych, są możliwe do stosowania zarówno w dzień, jak i w porze nocnej. Podawane są za pomocą urządzeń sklasyfikowanych jako:

Sygnalizatory[edytuj | edytuj kod]

Obszar działania urządzeń, a przede wszystkim istnienie skrajni, spowodował wykształcenie charakterystycznych rodzajów sygnalizatorów świetlnych:

  • w formie słupa (zwykle malowanego w odpowiednie barwy), na którym umocowana jest głowica z komorami świetlnymi (od jednej do pięciu, wyjątkowo sześć). Dodatkowo pod głowicą semafora mogą znajdować się sygnalizatory pasów świetlnych.
  • jako sygnalizator karzełkowy umieszczony nisko przy podłożu, w miejscach gdzie umieszczenie sygnalizatora pełnowymiarowego spowodowałoby naruszenie skrajni. Sygnalizatory karzełkowe mają od jednej do trzech komór świetlnych, jeśli potrzeba ich więcej (przykładem jest szczególny rodzaj semafora sześciokomorowego) umieszcza się je obok siebie.
  • podwieszony na tzw. bramkach sygnałowych

Zdarza się, że na jednym słupie jest mocowana więcej niż jedna głowica sygnałowa.

Barwy świateł[edytuj | edytuj kod]

Na PKP używane są do sygnalizacji następujące kolory:

  • czerwony (na semaforach prawie zawsze jako światło ciągłe, wyjątkiem jest sygnał S1a)
  • zielony (jako światło ciągłe i przerywane)
  • pomarańczowy (jw., popularnie nazywany żółtym, w myśl przepisów jest to pomarańczowy)
  • mlecznobiały (jw.)
  • niebieski (jako światło ciągłe)

Jeśli sygnalizator ma umożliwiać podanie sygnału złożonego z więcej niż jednego światła, to układ komór jest projektowany tak, by żaden obraz sygnałowy nie składał się ze świateł umieszczonych bezpośrednio obok siebie (mogłoby to spowodować pomyłkę). W praktyce nie stosuje się tej reguły w przypadku powtarzaczy, przy podawaniu sygnału zastępczego oraz w przypadku tarcz przejazdowych kiedy to zdarza się, że świecą się dwa sąsiednie światła.

Jak widać na poniższych przykładach, regułą jest, że na semaforach komora światła zielonego, o ile występuje, znajduje się na samej górze sygnalizatora. Z kolei, jeśli występuje komora biała, umieszczona jest na samym dole.

POL PKP sygnały układ komór.svg

Przykłady rozmieszczenia komór świetlnych:
1,2 - semafory pięciokomorowe
3,4,5 - semafory czterokomorowe
6,7,8 - semafory trójkomorowe
9 - semafor dwukomorowy
10 - tarcza zaporowa świetlna
11,12 - tarcze ostrzegawcze
13 - sygnalizator powtarzający
14,15 - tarcze manewrowe
16 - sygnalizator sygnału zastępczego
17 - tarcza ostrzegawcza przejazdowa

Uwaga: Powyższa ilustracja zawiera tylko przykłady, stosuje się także sygnalizatory o układach świateł, nieujętych powyżej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]