Kolektywizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kolektywizm – pogląd przeciwstawny indywidualizmowi, traktujący wspólnoty, grupy i zbiorowości jako elementarne jednostki społeczne[1]. Kolektywizm uznaje kolektywy za istotniejsze od jednostek – w kolektywizmie cele i dobro kolektywu przeważają nad celami i dobrem jednostek[2].

W krajach komunistycznych oznacza zasadę przymusu wspólnej własności i zbiorowej pracy, która jest tam propagowana i praktykowana[1] (zob. kolektywizacja, kolektywizacja w ZSRR, kolektywizacja w PRL, komuny ludowe w ChRL).

Kolektywizm oznacza również sposób zarządzania oparty na wspólnej własności środków produkcji i pogląd uzasadniający celowość takiego sposobu gospodarowania[1]. Kolektywizm jest powszechny w państwach słabo rozwiniętych i zaliczanych do krajów trzeciego świata, (np. Gwatemala, Kolumbia, Pakistan, Ekwador), nie sprzyja tam rozwojowi gospodarki i jest powiązany z zacofaniem gospodarczym państwa. Istnieją kraje, jak Japonia, Singapur i Hongkong, które pomimo średniego poziomu kolektywizacji są dobrze rozwinięte gospodarczo i tworzą produkty o wysokiej jakości[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c SJP: Kolektywizm. sjp.pwn.pl. [dostęp 2019-01-19].
  2. a b Encyklopedia zarządzania: Kolektywizm. [dostęp 2019-01-19].