Kolno (Nowa Ruda)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kolno
część miasta Nowa Ruda
Ilustracja
Dom w Kolnie
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Miasto Nowa Ruda
SIMC 1004371
Wysokość 400-450 m n.p.m.
Nr kierunkowy 74
Kod pocztowy 57-400
Tablice rejestracyjne DKL
Położenie na mapie Nowej Rudy
Mapa lokalizacyjna Nowej Rudy
Kolno
Kolno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kolno
Kolno
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kolno
Kolno
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Kolno
Kolno
Ziemia50°35′26″N 16°31′32″E/50,590522 16,525583
Portal Portal Polska

Kolno (niem. Kohlendorf) – część miasta Nowa Ruda w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kolno położone jest w Sudetach Środkowych, na terenie Wzgórz Włodzickich, na północnym i północno wschodnim stoku Miedzianego, na wysokości 400-450 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kolno powstało w roku 1770 jako osada tkaczy, chałupników i górników, założenie miejscowości wiązało się z utworzeniem w roku 1781 kopani Ruben[1]. W 1825 roku we wsi były już 62 domy, a w roku 1840 ich liczba wzrosła do 73, poza tym w tym czasie były tam też: potażarnia, młyn wodny i gorzelnia[1]. Część mieszkańców utrzymywała się wtedy z tkactwa, były tam 63 warsztaty bawełniane i 4 lniane[1]. W okresie międzywojennym Kolno zostało włączone administracyjnie do Nowej Rudy[1].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[2]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: I-Bis, 1994, s. 201, 202. ISBN 83-85773-12-6.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 79-80. [dostęp 2 sierpnia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]