Komięga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Komięga.JPG

Komięga (komiega) – w XVI - XIX wieku był to flisacki statek rzeczny bez masztu, poruszany jedynie za pomocą wioseł.

Ponieważ charakteryzował się niewielkim zanurzeniem można było go wykorzystywać do żeglugi po płytszych rzekach. Budowano go w kształcie czworoboku i wyposażano w 7-9 wioseł[1]. Na Wiśle statkami tymi przewożono różne towary, przede wszystkim zboże do Gdańska. Najbardziej interesującą cechą tych jednostek był fakt, że były to statki jednorazowego użytku - po dotarciu do portu przeznaczenia rozbierano je, odzyskany materiał odsprzedawano (np. na opał), a ich załoga wracała do swoich domów drogą lądową[1]. Komięgę obsługiwała zazwyczaj załoga złożona z 9 do 11 flisaków, a jej ładowność dochodziła do 35 łasztów, czyli około 70 ton[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Manikowski A. Komięga Encyklopedia Historii Gospodarczej Polski do 1945 roku t. 1 A-N Warszawa Wiedza Powszechna 1981 s. 325​ISBN 83-214-0185-6