Komisja Ursuli von der Leyen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Komisja Ursuli von der Leyen
 Unia Europejska
Ilustracja
Przewodnicząca Ursula von der Leyen
Premier Ursula von der Leyen
Partie

     

EPP (10)

     

S&D (9)

     

RE (5)

     

ECR (1)

     

Niezrzeszeni (2)
Kadencja od 1 grudnia 2019
Poprzedni Komisja Jean-Claude’a Junckera

Komisja Ursuli von der LeyenKomisja Europejska, której pięcioletnia kadencja rozpoczęła się 1 grudnia 2019[1][2].

Powołanie przewodniczącego[edytuj | edytuj kod]

W okresie poprzedzającym wybory do Parlamentu Europejskiego w 2019 główne europejskie partie polityczne ogłosiły swoich kandydatów na stanowisko Przewodniczącego Komisji Europejskiej. W skali całej Unia Europejskiej zwycięska okazała się Europejska Partia Ludowa (EPP), którą reprezentował Manfred Weber – poseł do Parlamentu Europejskiego od 1999. Pomimo zwycięstwa EPP w wyborach, Rada Europejska nie przyznała nominacji na to stanowisko Weberowi, któremu zarzucano brak doświadczenia (całą karierę polityczną spędził w Parlamencie Europejskim)[3]. Kandydat Partii Europejskich Socjalistów, drugiej co do wielkości frakcji w Parlamencie Europejskim, Frans Timmermans również nie otrzymał jednomyślnego poparcia dla swojej kandydatury. Kandydatura Fransa Timmermans został przedstawiona po raz pierwszy na szczycie G7 w Osace[4], w którym udział wzięli Emmanuel Macron, Angela Merkel, Giuseppe Conte, Donald Tusk, Mark Rutte i Pedro Sánchez, sprzeciwiła jej się jednak Grupa Wyszehradzka[5]. Ursula von der Leyen została zaproponowana Parlamentowi Europejskiemu jako kandydatka na Przewodniczącą Komisji Europejskiej 3 lipca 2019, po 3 dniowych negocjacjach podczas posiedzenia Rady Europejskiej[6].

16 lipca 2019 Parlament Europejski przyjął kandydaturę von der Leyen i powierzył jej misję utworzenia następnej Komisji Europejskiej. Ursulę von der Leyen poparło 383 europosłów[7][8]. Po raz pierwszy w historii na stanowisku Przewodniczącego Komisji Europejskiej znalazła się kobieta[8].

Wybór komisarzy[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze przed głosowaniem von der Leyen ogłosiła, że urzędujący Pierwszy Wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej Frans Timmermans obejmie to samo stanowisko w utworzonej przez niej komisji. Zobowiązała się również do powołania na stanowisko wiceprzewodniczącej Margrethe Vestager z Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy.

Ursula von der Leyen wystąpiła z apelem do krajów członkowskich, żeby każdy z nich nominował dwóch kandydatów do Komisji Europejskiej, kobietę i mężczyznę. Tylko António Costa z Portugalii i Viorica Dăncilă z Rumunii postąpili zgodnie z wolą Przewodniczącej-elekt.

Opóźnienie[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2019 Parlament Europejski odrzucił kandydatury komisarzy zaproponowanych przez Francję, Węgry i Rumunię[9]. Spowodowało to, że Komisja Jean-Claude’a Junckera od 1 listopada pełniła obowiązki Komisji Europejskiej, pomimo oficjalnego zakończenia swojej kadencji.

27 listopada 2019 Parlament Europejski przy 461 głosach za, 157 przeciw i 89 wstrzymujących się zaaprobował nową Komisję Europejską[1][2][10].

Skład komisji[edytuj | edytuj kod]

Komisarz Partia Państwo członkowskie[a] Przypisy
von der Leyen, UrsulaUrsula von der Leyen Europejska Partia Ludowa Niemcy Niemcy [11][12]
Timmermans, FransFrans Timmermans Partia Europejskich Socjalistów Holandia Holandia [11][12]
Vestager, MargretheMargrethe Vestager Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy Dania Dania [11][12][13]
Dombrovskis, ValdisValdis Dombrovskis Europejska Partia Ludowa Łotwa Łotwa [11][12][14]
Borrell, JosepJosep Borrell Partia Europejskich Socjalistów Hiszpania Hiszpania [11][12]
Šefčovič, MarošMaroš Šefčovič Partia Europejskich Socjalistów Słowacja Słowacja [11][12]
Jourová, VěraVěra Jourová Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy Czechy Czechy [12][15]
Šuica, DubravkaDubravka Šuica Europejska Partia Ludowa Chorwacja Chorwacja [12][16]
Schinas, MargaritisMargaritis Schinas Europejska Partia Ludowa Grecja Grecja [12][17][18]
Hahn, JohannesJohannes Hahn Europejska Partia Ludowa Austria Austria [12][19][20]
Hogan, PhilPhil Hogan Europejska Partia Ludowa Irlandia Irlandia [11][21]
Gabriel, MarijaMarija Gabriel Europejska Partia Ludowa Bułgaria Bułgaria [11][12][22]
Schmit, NicolasNicolas Schmit Partia Europejskich Socjalistów Luksemburg Luksemburg [11][12]
Gentiloni, PaoloPaolo Gentiloni Partia Europejskich Socjalistów Włochy Włochy [12][23]
Wojciechowski, JanuszJanusz Wojciechowski Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy Polska Polska [12][24]
Ferreira, ElisaElisa Ferreira Partia Europejskich Socjalistów Portugalia Portugalia [12][25][26]
Várhelyi, OlivérOlivér Várhelyi Europejska Partia Ludowa (członkostwo zawieszone) Węgry Węgry [11][12]
Kiriakidu, StelaStela Kiriakidu Europejska Partia Ludowa Cypr Cypr [12][27]
Reynders, DidierDidier Reynders Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy Belgia Belgia [12][28]
Vălean, AdinaAdina Vălean Europejska Partia Ludowa Rumunia Rumunia [12][29]
Dalli, HelenaHelena Dalli Partia Europejskich Socjalistów Malta Malta [12][30]
Breton, ThierryThierry Breton niezależny Francja Francja [12][31]
Johansson, YlvaYlva Johansson Partia Europejskich Socjalistów Szwecja Szwecja [12][32]
Lenarčič, JanezJanez Lenarčič Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy Słowenia Słowenia [12][33][34]
Urpilainen, JuttaJutta Urpilainen Partia Europejskich Socjalistów Finlandia Finlandia [12][35][36]
Simson, KadriKadri Simson Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy Estonia Estonia [12][37][38]
Sinkevičius, VirginijusVirginijus Sinkevičius niezależny Litwa Litwa [12][39]

Wielka Brytania[edytuj | edytuj kod]

Premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson nie nominował komisarza reprezentującego Wielkiej Brytanii. Jest to pierwszy tego typu przypadek w historii Komisji Europejskiej. Pomimo wielokrotnych wezwań ze strony von der Leyen, Boris Johnson odmówił wyznaczenia komisarza. Swoją odmowę uzasadnił nadchodzącym opuszczeniem Unii Europejskiej przez Wielką Brytanię oraz zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi[40]. W prasie pojawiły się obawy, że Komisja Europejska nie będzie mogła funkcjonować bez przedstawiciela jednego z państw członkowskich, a jej decyzje nie będą prawomocne. Von der Leyen zleciła audyt sytuacji prawnej, który ma na celu wyjaśnić zawiłość tego kryzysu[40][41].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wielka Brytania nie zaproponowała swojego kandydata

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Parliament elects the von der Leyen Commission, europarl.europa.eu, 27 listopada 2019 [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  2. a b Jest decyzja europarlamentu w sprawie komisji Ursuli von der Leyen, fakty.interia.pl [dostęp 2019-11-27] (pol.).
  3. Weber won't be next European Commission president: report, dw.com [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  4. Timmermans kandydatem na szefa KE? Gorący szczyt w Brukseli!, wpolityce.pl [dostęp 2019-11-27].
  5. Frans Timmermans rozczarowany, że nie został szefem Komisji Europejskiej – ludzie, wnp.pl [dostęp 2019-11-27] (pol.).
  6. Konserwatywna feministka. Kim jest Ursula von der Leyen?, Newsweek.pl [dostęp 2019-11-27] (pol.).
  7. MEPs elect first female EU Commission president, 16 lipca 2019 [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  8. a b Parliament elects Ursula von der Leyen as first female Commission President, europarl.europa.eu, 16 lipca 2019 [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  9. Silvia Amaro, The new EU leadership is in limbo after lawmakers reject three new members, CNBC, 1 listopada 2019 [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  10. Press corner, European Commission – European Commission [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  11. a b c d e f g h i j Lili Bayer, Von der Leyen reveals picks for European Commission, Politico, 11 lipca 2019 [dostęp 2019-11-27].
  12. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z Commissioners-designate, European Commission – European Commission [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  13. Mikkel Danielsen, Thomas Aagaard, Kommende kommissionsformand løfter sløret: Her er Vestagers nye job, Berlingske.dk, 10 września 2019 [dostęp 2019-11-27] (duń.).
  14. Nomination of Valdis Dombrovskis
  15. EURACTIV Network, France eyes Selmayr’s post to balance German Commission presidency, euractiv.com, 18 lipca 2019 [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  16. Plenković predlaže Sanadera za tajnika HDZ-a, Šuicu za EK, Hrvatska radiotelevizija [dostęp 2019-11-27].
  17. Lili Bayer, Commission spokesperson nominated as next Greek European commissioner, Politico, 18 lipca 2019 [dostęp 2019-11-27].
  18. Nomination of Margaritis Schinas
  19. Bundeskanzlerin Bierlein zur Nominierung von Johannes Hahn als EU-Kommissar – Bundeskanzleramt Österreich, bundeskanzleramt.gv.at [dostęp 2019-11-27].
  20. Nomination of Johannes Hahn
  21. Nomination of Phil Hogan
  22. Nomination of Marija Gabriel
  23. Il giorno di Gentiloni, i ruoli Ue in mano al Partito democratico, Il Fatto Quotidiano [dostęp 2019-11-27] (wł.).
  24. Agriculture commission seat almost sure for Poland – gov't spokesperson, thefirstnews.com [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  25. Rita Siza, Costa propõe Pedro Marques ou Elisa Ferreira para comissário europeu, PÚBLICO [dostęp 2019-11-27] (port.).
  26. Costa escolhe Elisa Ferreira para Comissária Europeia, Jornal Expresso [dostęp 2019-11-27] (port.).
  27. Nomination of Stela Kiriakidu
  28. Commissaire européen: Didier Reynders est annoncé, Le Soir, 19 sierpnia 2019 [dostęp 2019-11-27] (fr.).
  29. Adina Valean approved as Romania's European Commissioner, euronews, 6 listopada 2019 [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  30. STATEMENT BY THE GOVERNMENT OF MALTA: The Prime Minister nominates Dr Helena Dalli as member of the European Commission, gov.mt [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  31. Sylvie Goulard proposée par la France pour être commissaire européenne, 28 sierpnia 2019 [dostęp 2019-11-27] (fr.).
  32. TT, Ylva Johansson föreslås bli ny EU-kommissionär, 8 sierpnia 2019 [dostęp 2019-11-27] (szw.).
  33. Urad vlade Republike Slovenije, Vlada o predlogu kandidata za člana Evropske komisije in ustanovitvi Slovenske hiše v Bruslju, Portal GOV.SI [dostęp 2019-11-27] (słoweń.).
  34. Nomination of Janez Lenarčič
  35. Finnish Government nominated Jutta Urpilainen as candidate for EU Commissioner, Valtioneuvosto [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  36. Nomination of Jutta Urpilainen
  37. The Government approved the proposal to submit Kadri Simson as the candidate for European Commissioner, Government of the Republic of Estonia [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  38. Nomination of Kadri Simson
  39. David M. Herszenhorn, Lithuania puts forward economy minister for European Commission, Politico, 7 sierpnia 2019 [dostęp 2019-11-27].
  40. a b Joe Barnes, Brussels Correspondent, EU's Brexit crisis: VDL's lawyers scramble for loophole to block Boris' commissioner, Express.co.uk, 29 października 2019 [dostęp 2019-11-27] (ang.).
  41. Philip Oltermann, Ursula von der Leyen: hard Brexit would be massive blow for both sides, „The Guardian”, 18 lipca 2019, ISSN 0261-3077 [dostęp 2019-11-27] (ang.).