Komputer stacjonarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stacjonarny komputer osobisty
Wnętrze jednostki systemowej

Komputer stacjonarny (ang. desktop; na biurko) – rodzaj komputera osobistego, który zwykle jest na stałe umiejscowiony przy biurku, głównie ze względu na swoje gabaryty i ciężar. Składa się z co najmniej trzech zasadniczych elementów: jednostki systemowej, monitora i klawiatury.

Niegdyś istniał podział na komputery biurowe i domowe, w którym domowe miały zazwyczaj mniejszą moc obliczeniową, ale za to więcej możliwości multimedialnych. Obecnie jednak ten podział zanikł, gdyż multimedialność jest już standardem w komputerach PC, a gry komputerowe – czyli jedno z popularnych zastosowań komputerów domowych – często wymagają dla wykorzystania pełni ich możliwości naprawdę mocnych maszyn, podczas gdy do typowych prac biurowych wystarczają znacznie tańsze zestawy w podstawowej konfiguracji.

W związku z rozwojem technologicznym oraz przekraczaniem kolejnych barier miniaturyzacji wielu układów scalonych czy innych podzespołów elektronicznych, a przede wszystkim w związku z upowszechnieniem się nowoczesnych technologii, a co za tym idzie przeniesieniem produkcji do Azji, spadły ceny komputerów przenośnych (laptopów), a ich ilość w stosunku do komputerów stacjonarnych ciągle rośnie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Laptop czy komputer stacjonarny? - Komputerowe imperium, Komputerowe imperium [dostęp 2016-03-15] (pol.).