Komputerowa gra labiryntowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Komputerowa gra labiryntowa (gra komnatowa, labiryntówka, komnatówka) – gatunek gier komputerowych o charakterze logiczno-zręcznościowym[1]. W Polsce do cech charakterystycznych tego gatunku zaliczano:

  • umiejscowienie akcji gry w labiryncie, sieci połączonych ze sobą pomieszczeń – gry tego rodzaju wymagają zwykle dobrej pamięci i orientacji przestrzennej[2][3];
  • brak płynnego przesuwu ekranu – na ekranie widoczne jest tylko jedno pomieszczenie naraz, a gracz, wychodząc poza krawędź ekranu, trafia do kolejnej komnaty[4];
  • obecność elementów zręcznościowych (np. unikanie przeciwników) i logicznych (szukanie potrzebnych przedmiotów, odnajdywanie drogi w labiryncie)[2][5];
  • brak rozwijającej się w trakcie gry fabuły[2].

W prasie anglojęzycznej funkcjonowało określenie maze game, oznaczające dosłownie „gra labiryntowa”, jednak było ono stosowane szerzej niż w Polsce; nazywano nim wszelkiego rodzaju gry dziejące się w labiryncie, niezależnie od stylu rozrywki[6].

Komputerowa gra labiryntowa w Polsce[edytuj]

Prawdopodobnie pierwszą polską grą labiryntową był Wiking z 1987 roku, działający na komputerach ZX Spectrum[7]. W 1990 roku wydana została na komputery Atari XL/XE Misja, która osiągnęła dużą popularność. Sukces gry zachęcił innych programistów do naśladownictwa i w latach 90. powstało w Polsce wiele gier labiryntowych[8] – do najważniejszych należą Miecze Valdgira (1991)[5], Hans Kloss (1992)[9] oraz Electro Body (1992)[10].

Do tego gatunku zaliczano w Polsce także niektóre gry zagraniczne, takie jak pochodzące z lat 80. Jet Set Willy, Knight Lore, Starquake lub Montezuma's Revenge[4][2]; w grach tego rodzaju niektórzy autorzy doszukują się protoplastów późniejszych gier przygodowych oraz umiejscowionych w labiryntach gier first-person shooter, takich jak Doom[2][1].

Przypisy

  1. a b Popularna encyklopedia mass mediów. Józef Skrzypczak (red.). Poznań: Kurpisz, 1999, s. 174. ISBN 83-88276-12-3.
  2. a b c d e Piotr Gawrysiak, Piotr Mańkowski, Aleksy Uchański: Biblia komputerowego gracza. Warszawa: Iskry, 1998, s. 58-61. ISBN 83-207-1606-3.
  3. Słovar. „Top Secret”. Kwiecień/maj 2/91. s. 21. 
  4. a b Hans Kloss. „Secret Service”. Wrzesień/październik 2014 (97). s. 92-94. 
  5. a b Bartłomiej Kluska, Mariusz Rozwadowski: Bajty polskie. Wyd. 1. Łódź: Wydawnictwo Orka, 2011, s. 117. ISBN 978-83-927229-1-5.
  6. Spectrum Software Guide. „Crash”, s. 66-67, April 1984. 
  7. Kluska i Rozwadowski 2011, s. 53.
  8. Bartłomiej Kluska: Opowieści z krypty: Poza Granice (pol.). Polygamia.pl, 2009-12-15. [dostęp 2015-02-05].
  9. Kluska i Rozwadowski 2011, s. 119.
  10. Kluska i Rozwadowski 2011, s. 152.