Przejdź do zawartości

Komturia tucholska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Chorągiew komturstwa tucholskiego

Komturia tucholska powstała około 1330 roku jako ostatnia z utworzonych na terenie Pomorza Gdańskiego i istniała do zawarcia II pokoju toruńskiego. Oprócz szerokich okolic Tucholi w granicach komturii znalazły się Brusy, Czersk, Swornegacie, Leśno, Wiele, Piechowice k/Kościerzyny oraz Odry czy Łąg. Z czasów komturstwa swą nazwę wywodzi także miejscowość Wdzydze Tucholskie położona nad brzegiem Jeziora Wdzydze. Dzieliło się na dwa klucze zaborski z siedzibą w Kosobudach oraz polny. Siedzibą komtura był zamek w Tucholi.

Podział państwa zakonnego na komturie
Podział państwa zakonnego na komturie

Komturzy tucholscy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Romuald Frydrychowicz, Geschichte der Stadt, der Komthurei und Starostei Tuchel, im Selbstverlag des Verfassers, Berlin 1879 (Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa [dostęp 2010-11-20]).
  • Piotr Gotówko Rotacje osobowe w Zakonie Krzyżackim w Prusach między przeniesieniem siedziby Wielkiego Mistrza do Malborka a bitwą pod Grunwaldem (1310–1409), Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 3 (322) 2023, s. 463–502.
  • Dieter Heckmann Amtstrager des Deutschen Ordens. Dostojnicy zakonu niemieckiego, Towarzystwo Naukowe w Toruniu, Toruń 2020