Komunistyczna Partia Polski (2002)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Komunistyczna Partia Polski
Ilustracja
Skrót KPP
Lider Krzysztof Szwej
Data założenia lipiec 2002
Adres siedziby ul. Trzeciego Maja, 41-300 Dąbrowa Górnicza
Ideologia polityczna marksizm, leninizm, antykapitalizm, eurosceptycyzm
Poglądy gospodarcze komunizm
Liczba członków ok. 300 (2017)[1]
Członkostwo
międzynarodowe
Initiative CWPE[2]
Barwy      czerwień
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
Obecni radni wojewódzcy
0 / 552
Strona internetowa

Komunistyczna Partia Polski (KPP) – polska partia polityczna założona w lipcu 2002 (zarejestrowana sądownie została 9 października 2002). Partia uważa się za historyczną i ideową spadkobierczynię Komunistycznej Partii Polski, działającej w latach 1918–1938 oraz Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. Odwołuje się też do tradycji Polskiej Partii Robotniczej i częściowo Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3].

Historia i działalność partii[edytuj | edytuj kod]

KPP została założona w lipcu 2002 w Dąbrowie Górniczej przez działaczy wywodzących się w znacznej części ze Związku Komunistów Polskich „Proletariat” (powołanego przez skrajnie lewicowy nurt dawnej PZPR) po uprawomocnieniu się postanowienia sądu stawiającego tę partię w stan likwidacji. Założycielami partii byli Marcin Adam, Józef Łachut, Marian Indelak (który był sekretarzem krajowego komitetu wykonawczego ugrupowania), Mieczysław Pawela i Krystyna Kowalik[4]. Do ugrupowania przystąpił m.in. Zbigniew Wiktor (wcześniej lider ZKP „Proletariat”). Pierwszy zjazd partii odbył się w grudniu 2002, drugi – w grudniu 2006, trzeci – w grudniu 2010, czwarty – w marcu 2015, a piąty w lipcu 2019[5].

W wyborach parlamentarnych w 2005 i 2007 członkowie ugrupowania startowali z list Polskiej Partii Pracy. W wyborach prezydenckich w 2005 partia udzieliła poparcia Danielowi Podrzyckiemu z PPP[6] (który na krótko przed wyborami zginął w wypadku drogowym). Przed wyborami prezydenckimi w 2010 przewodniczący partii wyraził na Kongresie Porozumienia Lewicy (w ramach którego KPP podjęła w 2007 współpracę z innymi lewicowymi ugrupowaniami politycznymi, takimi jak PPP, ROG, Racja PL i PPS) poparcie dla kandydatury Grzegorza Napieralskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej[7].

W wyborach parlamentarnych w 2011 pojedynczy członkowie Komunistycznej Partii Polski startowali do Sejmu z ramienia SLD bądź PPP. KPP wezwała z kolei do bojkotu wyborów parlamentarnych w 2015[8]. Nawiązała ponadto kontakty z Polską Lewicą. W wyborach parlamentarnych w 2019 jeden z członków KPP wystartował ponownie z listy SLD do Sejmu.

Działacze[edytuj | edytuj kod]

Liczba członków KPP na przestrzeni lat wahała się od kilkuset do około tysiąca działaczy[9].

Przewodniczący partii[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Adam – od 14 grudnia 2002 do 8 grudnia 2006
  • Józef Łachut – od 8 grudnia 2006 do 11 grudnia 2010
  • Krzysztof Szwej – od 11 grudnia 2010

Program[edytuj | edytuj kod]

Komunistyczna Partia Polski głosi hasła antykapitalistyczne i antyimperialistyczne. Dąży do wprowadzenia socjalizmu i przejęcia władzy politycznej oraz ekonomicznej przez proletariat[1]. Postuluje również zastąpienie własności kapitalistycznej własnością społeczną poprzez nacjonalizację przemysłu, handlu i zasobów naturalnych. Opowiada się również za szerokimi prawami socjalnymi (m.in. bezpłatną i powszechną oświatą oraz bezpłatną służbą zdrowia). Partia jest za równouprawnieniem i pełnym rozdziałem Kościoła od państwa (m.in. niefinansowaniem przez państwo związków wyznaniowych oraz wycofaniem nauki religii ze szkół publicznych). Postuluje też m.in. zaprzestanie prywatyzacji i reprywatyzacji oraz reformę podatkową (progresywny system podatkowy, ograniczenie VAT), a także lustrację majątkową. Krytykuje likwidację PRL i transformację ustrojową. KPP jest także przeciwko uczestnictwu Polski w Unii Europejskiej i NATO[10][11]. Ponadto partia stanowczo sprzeciwia się ustawom dekomunizacyjnym uchwalonym przez rząd PiS i polityce historycznej prowadzonej przez IPN[12][13].

Organ prasowy[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnym biuletynem partii jest miesięcznik „Brzask”, dostępny wyłącznie w prenumeracie oraz w internecie[1][14].

Procesy sądowe[edytuj | edytuj kod]

Istnienie partii komunistycznych w Polsce i ich działania są legalne, dopóki odnoszą się do ideologii ustroju komunistycznego, z pominięciem totalitarnych metod i praktyk[15]. KPP nie odnosi się do totalitarnych metod i praktyk i odcina się od nich w swej deklaracji ideowo-programowej oraz statucie[1].

W 2013 o delegalizację partii z powodu rzekomego propagowania totalitaryzmu wystąpił poseł PiS Bartosz Kownacki. W wyniku śledztwa prokuratura nie dopatrzyła się znamion przestępstwa i umorzyła dochodzenie. W latach 2015–2019 toczył się proces dotyczący rzekomego propagowania przez działaczy KPP na łamach „Brzasku” systemu totalitarnego. W 2017 czynności sprawdzające wobec partii ponadto podjęła Prokuratura Krajowa, rozważane było również wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności statutu KPP z Konstytucją[1]. 18 stycznia 2019 Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej uznał redaktorów pisma „Brzask” za niewinnych zarzucanych im czynów[16][17][18].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Marcin Pietraszewski: Komunistyczna Partia Polski pod lupą prokuratury. wyborcza.pl, 6 lipca 2017.
  2. Participating Parties. initiative-cwpe.org.
  3. Łachut: My komuniści, skrojeni jesteśmy ze „specjalnego” materiału. lewica.pl, 5 listopada 2008.
  4. Krzysztof Łoziński: Sekta komunistów. „Wprost” Nr 24/2003 (1072).
  5. V Zjazd KPP w Bytomiu. kom-pol.org, 24 lipca 2019.
  6. Pękają stereotypy. dyktatura.info, 3 października 2005.
  7. Wybory prezydenckie – batalia o przetrwanie lewicy. rog.com.pl.
  8. Stanowisko KKW KPP w związku z wyborami parlamentarnymi 25 X 2015. kompol.org.
  9. PiS idzie na wojnę z komunistami. Chce delegalizacji Komunistycznej Partii Polski. wyborcza.pl, 13 lutego 2014.
  10. Program Komunistycznej Partii Polski. kom-pol.org.
  11. Manifest polskich komunistów. kom-pol.org, 9 marca 2018.
  12. Pomniki. kom-pol.org.
  13. Wyklęci przez IPN. kom-pol.org.
  14. cpofpolandBRZASK (ang.). scribd.com.
  15. Rozdział I Konstytucji RP, art. 13. sejm.gov.pl.
  16. Komunizm nie ma nic wspólnego z totalitaryzmem. przeglad-socjalistyczny.pl, 21 stycznia 2019.
  17. Sąd uniewinnił redakcję „Brzask”. kom-pol.org, 20 stycznia 2019.
  18. Paweł Jaworski: Komunizm zwycięża. PiS poległ. No pasarán!. strajk.eu, 19 stycznia 2019.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]