Kongo (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kongo
Congo
Gatunek przygodowy
Data premiery Ziemia 9 czerwca 1995
Polska 18 sierpnia 1995
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 109 min
Reżyseria Frank Marshall
Scenariusz John Patrick Shanley
Muzyka Jerry Goldsmith
Zdjęcia Allen Daviau
Wytwórnia The Kennedy/Marshall Company
Paramount Pictures

Kongo (Congo) – film przygodowy z 1995 roku.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Do nieprzebytej dżungli w Kongu wyrusza ekspedycja w poszukiwaniu diamentów. Oprócz kamieni ekipa odkrywa legendarne zaginione miasto Zinj. Szef wyprawy – chciwy biznesmen Travis obserwuje jej przebieg za pomocą przekazu satelitarnego. Nagle transmisja zostaje przerwana, a kiedy obraz pojawia się na nowo widać tylko zmasakrowane zwłoki uczestników. W Los Angeles organizowana jest ekipa ratunkowa. W jej skład wchodzą m.in. agentka CIA Karen Ross (w skład poprzedniej wyprawy wchodził jej były narzeczony), dwaj zoolodzy Peter Elliott i Richard którzy zamierzają wprowadzić gorylicę Amy do jej naturalnego środowiska, murzyński przewodnik Munro i chciwy rumuński bogacz Herkermer Homolka, któremu zależy na diamentach. Już na początku cudem uchodzą z życiem po starciu z tutejszą partyzantką, która podczas przelotu nad lasem tropikalnym niszczy im samolot. Po długiej wędrówce po dżungli docierają do Zinj. Podczas gdy reszta wyprawy przeszukuje tunel, Richard z Amy zostaje na straży. Wkrótce spotyka nieznany gatunek drapieżnej małpy naczelnej która dotkliwie go rani. Zoologowi udaje się dowlec do tunelu, gdzie umiera. Podróżnicy zabijają potwora, lecz okazuje się że owych małp w okolicy jest więcej. Nocą atakują obóz, ale udaje się je przepędzić. Wyprawa opuszcza Zinj. Docierają do starej krypty w wulkanie, gdzie znajdują diamenty, ale i spotykają ponownie krwiożercze małpy. Przez nieuwagę i chciwość ginie Homolka, pozostali uczestnicy odnajdują zwłoki byłego narzeczonego Karen. Udaje im się uciec z wulkanu, który właśnie zaczyna wybuchać. Wszystkie krwiożercze małpy zostają zabite przez erupcję. Elliot, Karen i Munro odlatują z powrotem do USA. Amy zostaje w Afryce, gdzie przyłącza się do miejscowego stada goryli.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Reżyser filmu, Frank Marshall, planował zastosowanie nowatorskiej techniki, pozwalającej na ożywienie prehistorycznych zwierząt (zapoczątkowanej 2 lata wcześniej przy filmie „Park Jurajski”). Był jednak zmuszony z niej zrezygnować na rzecz modeli, gdyż komputer nie był w stanie odtworzyć małpiej sierści. Właśnie z tego powodu film został negatywnie odebrany przez krytyków, gdyż wiele osób było rozczarowanych faktem, że goryle wyglądają nierealistycznie.
  • Bruce Campbell chciał wystąpić w roli Petera Elliota. Wywalczył jedynie rolę Charlesa Travisa.

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Nagrody Saturn 1995[edytuj | edytuj kod]

Złota Malina 1995[edytuj | edytuj kod]

  • Najgorszy film – Kathleen Kennedy, Sam Mercer (nominacja)
  • Najgorsza reżyseria – Frank Marshall (nominacja)
  • Najgorszy scenariusz – John Patrick Shanley (nominacja)
  • Najgorsza piosenka – „(Feel The) Spirit of Africa” – muz. Jerry Goldsmith, sł. Lebo M. (nominacja)
  • Najgorszy aktor drugoplanowy – Tim Curry (nominacja)
  • Najgorsza aktorka drugoplanowa – Amy, gadająca gorylica (nominacja)
  • Najgorszy debiut aktorski – Amy, gadająca gorylica (nominacja)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]