Kongo Belgijskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Congo belge
Belgisch Kongo

Kongo Belgijskie
Wolne Państwo Kongo 1908–1960 Demokratyczna Republika Konga
Katanga (państwo)
Kasai Południowe
Flaga Konga Belgijskiego
Herb Konga Belgijskiego
Flaga Konga Belgijskiego Herb Konga Belgijskiego
Dewiza: Travail et Progres
(Praca i Postęp)
Położenie Konga Belgijskiego
Państwo Królestwo Belgii
Język urzędowy francuski
Stolica Boma (do 1926), Léopoldville
Status terytorium kolonia Belgii
Ostatnia głowa terytorium gubernator Henri Arthur Adolf Marie Christopher Cornelis
Jednostka monetarna frank Konga Belgijskiego
Utworzenie po przejęciu prywatnego dominium króla Leopolda II, przez rząd belgijski.
15 listopada 1908
Niepodległość od Królestwa Belgii
30 czerwca 1960

Kongo Belgijskiebelgijska kolonia w centralnej Afryce, w dorzeczu rzeki Kongo, która istniała do roku 1960. Ten teren był rejonem belgijskiej ekspansji już od 1877. Jednak formalnie nie należał on do Belgii, lecz do jej króla Leopolda II. Władca dopiero w 1908 zdecydował się na przekazanie tego rejonu państwu. Kolonia uzyskała niepodległość w 1960, obecnie nazywa się Demokratyczna Republika Konga. Belgów do ekspansji w Kongu nakłoniły jego bogactwa: kauczuk i kość słoniowa. Tubylcy otrzymali nakaz corocznego ich dostarczania w odpowiedniej ilości. Jeśli ktoś nie zdążył na czas, władze wysyłały do akcji oddziały Askarysów, którzy nierzadko jako dowód swojej interwencji przynosili ucięte ręce opornych. Wiadomości o okrucieństwie Belgów dotarły jednak do Europy i Leopold II był zmuszony do powołania w 1904 specjalnej komisji do spraw Konga. Raport przedstawiony rok później wykazał wprawdzie, że największe nadużycia zostały usunięte, jednak nie była to prawda. Belgowie wykorzystywali rdzennych mieszkańców do ciężkiej pracy na plantacjach kawy, kakao, trzciny cukrowej oraz w kopalniach złota i diamentów. Kolonializm belgijski w Kongu charakteryzował się wykorzystywaniem miejscowej ludności na olbrzymią skalę i okrucieństwem. W okresie kolonizacji obowiązywał całkowity zakaz edukacji tubylców, traktowanie ludności czarnej jak własności, pełne niewolnictwo, egzekucje, krwawe tłumienie buntów. Różnymi metodami koloniści „rozdrapywali” dawne konflikty międzyplemienne, aby nie dopuścić do porozumienia pomiędzy plemionami. Przez niemal cały okres istnienia kolonii Kongo było zamknięte dla cudzoziemców, nawet przyjazdy Belgów były całkowicie kontrolowane.

Szacuje się, że Belgowie zamordowali lub doprowadzili do śmierci od 5 do 15 milionów mieszkańców Konga[1]. Prawdopodobnie ta liczba jest o wiele większa. Przypuszcza się, że jest to jedno z najmniej znanych ludobójstw w historii. Książkę o tym ludobójstwie zatytułowaną Duch króla Leopolda napisał Adam Hochschild.

Demografia[edytuj]

W roku 1950 Kongo Belgijskie liczyło nieco ponad 11,5 mln mieszkańców. Przy powierzchni wynoszącej 2 343 930 km2 dawało to zaludnienie na poziomie 4,9 osoby na km2. Podział etniczny przedstawiał się następująco[2]:

  • Ludność tubylcza - 11,5 mln (99,4% populacji)
  • Biali - 60 tys. (0,6% populacji)

Przypisy

  1. Anice Anderson, Vivian Head, Anne Williams: Rzezie, masakry i zbrodnie wojenne od starożytności do współczesności, Bellona, Warszawa, 2009 ISBN 978-83-11-11464-7, s. 69 [1].
  2. Kraje NATO, red. Stefan Michnik,Warszawa 1959, s. 323

Gubernatorzy generalni Konga Belgijskiego[edytuj]

  • Théophile Wahis (1908-1912)
  • Félix Alexandre Fuchs (1912–1916)
  • Eugène Joseph Marie Henry (1916–1921)
  • Maurice Eugène Auguste Lippens (1921–1923)
  • Martin Joseph Marie René Rutten (1923–1927)
  • Auguste Constant Tilkens (1927–1934)
  • Pierre Marie Joseph Ryckmans (1934–1946)
  • Eugène Jacques Pierre Louis Jungers (1946–1952)
  • Léon Antoine Marie Pétillon (1952–1958)
  • Henri Arthur Adolf Marie Christopher Cornelis (1958–1960)

Zobacz też[edytuj]