Kongregacja ds. Obrzędów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kongregacja Obrzędów)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Święta Kongregacja do spraw Świętych Obrzędów, łac. Congregatio pro Sacris Ritibus, została powołana 22 stycznia 1588 przez papieża Sykstusa V, początkowo pod nazwą Kongregacji ds. Świętych Obrzędów i Ceremonii.

Kongregacja ta stała na straży porządku w liturgii i sakramentach. Do jej obowiązków należały też sprawy beatyfikacyjne i kanonizacyjne. W początkowym okresie do jej zadań należało też pilnowanie przestrzegania zasad ceremoniału na dworze papieskim, jednak w 1627 papież Urban VIII utworzył w tym celu odrębną Kongregację ds. Ceremoniału. Z kolei po roku 1904 Kongregacja ds. Obrzędów przejęła kompetencje dotychczasowej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii.

W skład Kongregacji ds. Obrzędów wchodziło zazwyczaj po ok. 20–30 kardynałów, kilku prałatów niższych rangą, sekretarz, mistrzowie papieskich ceremonii oraz konsultorzy w sprawach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych.

8 maja 1969 została zlikwidowana przez papieża Pawła VI, który podzielił ją na Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów i Kongregację Spraw Kanonizacyjnych.

Lista prefektów Kongregacji[edytuj]

W ciągu pierwszego stulecia działalności prefektem tej Kongregacji był zawsze jej kardynał dziekan, tj. najwyższy rangą kardynał będący jej członkiem, a w przypadku jego absencji, funkcję tę przejmował automatycznie kardynał najwyższy rangą spośród obecnych[1][2]. Dopiero w 1675 ówczesny papież Klemens X zadecydował, że objęcie funkcji prefekta nie następuje automatycznie, lecz konieczna jest formalna nominacja ze strony papieża[1]. Jednakże aż do pierwszej połowy XVIII wieku nominacje te otrzymywali najczęściej dziekani lub wicedziekani Kongregacji.

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h i j k Miguel Gotor: Chiesa e santità nell'Italia moderna. Gius.Laterza & Figli Spa, 2004. ISBN 9788858100509.
  2. Weber, s. 198-199, 241; por. Moroni, vol. XVI, s. 138.
  3. a b Kraus, s. 280.
  4. Weber, s. 275, 295.
  5. Weber, s. 317, 346, 369.
  6. De servorum Dei beatificatione et beatorum canonizatione: liber primus, s. 496-498.
  7. Weber, s. 514.
  8. Weber, s. 538, 561, 586, 610, 636, 671.
  9. Weber, s. 700, 736, 775.

Bibliografia[edytuj]

  • Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus congregationum, tribunalium et Collegiorum urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991. ISBN 978-3451216534.
  • Gaetano Moroni, Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica. Vol. XVI, Wenecja 1842, s. 264 i nast.
  • Andreas Kraus, Die päpstliche Staatssekretariat unter Urban VIII. (1623-1644), Forschungen zur Geschichte des päpstlichen Staatssekretariats, Tom 1, Rzym 1964