Kongres Ukraińskich Nacjonalistów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kongres Ukraińskich Nacjonalistów
Ilustracja
Lider Stepan Braciuń
Data założenia 18 października 1992
Ideologia polityczna nacjonalizm
Barwy czerwień, czerń
Strona internetowa
Kongres Ukraińskich Nacjonalistów na Euromajdanie w grudniu 2013

Kongres Ukraińskich Nacjonalistów (ukr. Конгрес Українських Націоналістів, KUN) – nacjonalistyczna i antykomunistyczna ukraińska partia polityczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kongres został utworzony 18 października 1992, a zarejestrowany 26 stycznia 1993 z inicjatywy Jarosławy Stećko, kierującej partią nieprzerwanie do swojej śmierci w 2003. Partia uważa się za spadkobierczynię Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.

W Radzie Najwyższej od powstania do 2007 KUN był reprezentowany z reguły przez 2–4 deputowanych. W 1998 organizowana głównie przez Kongres lista krajowa bloku „Narodowy Front” nie przekroczyła progu wyborczego. W 2002 i 2006 przedstawiciele ugrupowania startowali z listy Bloku Nasza Ukraina.

W lipcu 2007 KUN przystąpił do nowej koalicji Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona. Ostatecznie jednak partia nie weszła w skład bloku, jako formalną przyczynę wskazując na plany utworzenia na bazie NU-NS jednolitej partii politycznej po wyborach. Nieoficjalnym powodem był jednak brak szans na umieszczenie nazwiska jej przewodniczącego (od 2003) Ołeksija Iwczenki na wspólnej liście wyborczej. Na pozycję w pierwszej „setce” listy „Megabloku” (z puli NUNS) został natomiast wpisany wiceprezes Kongresu, poseł Jewhen Hirnyk, którego wkrótce wykluczono za to z partii. W rezultacie KUN nie wystartował w wyborach i nie był reprezentowany w parlamencie VI kadencji. W 2012 działacze KUN bezskutecznie startowali do Rady Najwyższej z ramienia Naszej Ukrainy. W 2014 partia wystawiła własną listę wyborczą, która uzyskała śladowe poparcie. Jeden z członków KUN, były poseł Andrij Łopuszanski, uzyskał mandat poselski jako kandydat niezależny[1].

Program[edytuj | edytuj kod]

Program oparty jest na założeniach nacjonalizmu ukraińskiego. Kongres za swoich ideologów uznaje Mykołę Michnowskiego i Dmytra Doncowa. Postuluje utworzenie niezależnego, demokratycznego, jednolitego, praworządnego, europejskiego ukraińskiego państwa narodowego. Jako najwłaściwszy system KUN wskazuje republikę parlamentarno-prezydencką z dużą władzą samorządów lokalnych. Kongres domaga się m.in. przyznania członkom Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii statusu uczestników działań wojennych, wypłacenia przez Federację Rosyjską odszkodowań finansowych dla represjonowanych i przymusowo deportowanych obywateli USRR, pełnej ukrainizacji procesu nauczania szkolnego, walki z dominacją rosyjskojęzycznych publikacji książkowych, dążenia do uznania przez Organizację Narodów Zjednoczonych wielkiego głodu w latach 1932–1933 za ludobójstwo.

Przewodniczący[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]