Kongres starokatolików w Konstancji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Starokatolicyzm
Ichthys symbol old cath.svg
Krzyż łaciński i Ichthys
 PortalKategoria

Kongres starokatolików w Konstancji – odbyte w dniach 1215 września 1873 roku, ostatnie z trzech generalnych i formalnych spotkań przedstawicieli ruchów starokatolickich, mające ugruntować proces powstawania niezależnych krajowych kościołów katolickich.

Ostatni z trzech wielkich kongresów nabrał dla Kościoła starokatolickiego podstawowego znaczenia, przez przyjęcie projektu starokatolickiego "Statutu synodalnego i parafialnego". Opracowany głównie przez Fryderyka von Schultego, stanowił ambitną próbę odtworzenia w nowożytnym kształcie biskupio-synodalnego ustroju starego Kościoła. Po postanowieniach ogólnych, w których min. wyraźnie powiedziano, że starokatolicy "jako trwający w Kościele katolickim, zastrzegają sobie wszystkie prawa przysługujące katolikom (...), a ich własna organizacja kościelna posiada jedynie charakter prowizoryczny", określono dokładnie prawa i obowiązki biskupa, przedstawicielstwa synodalnego, synodu, parafii i duchownych pomocniczych.

Zgodnie z zasadami opracowanymi i przyjętymi na kongresach w Monachium, Kolonii i Konstancji, ukonstytuował się potem Kościół Starokatolicki w Niemczech, a z pewnymi odchyleniami, uzasadnionymi tradycją i warunkami miejscowymi, także Kościoły starokatolickie w Szwajcarii i Austrii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]