Konidiofor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konidiofory u kropidlaka i pędzlaka: 1 – konidia, 2 – fialida, 3 – metula, 4 – pęcherzyk konidioforu, 5 – konidiofor, 6 – podstawa konidioforu

Konidiofor lub trzonek konidialny – szczytowa strzępka grzybni, na której wytwarzane są zarodniki konidialne[1]. Konidiofor wyrasta z komórki bazalnej i zazwyczaj wzniesiony jest do góry. Trzonek ten może być nierozgałęziony, jak np. u kropidlaków (Aspergillus), lub rozgałęziony, jak u pędzlaków (Penicillum), rozgałęzienia te to metule. Ostatni, szczytowy odcinek konidioforu to komórka konidiotwórcza, z której wyrastają konidia[2].

Konidiofor może składać się z jednej lub z wielu komórek. Wyróżnia się 2 typy konidioforów:

  • mikronematyczne – nieróżniące się budową od strzępek grzybni, złożone zazwyczaj z 2-3 komórek
  • makronematyczne – złożone z różnie zbudowanych płonnych komórek i jednej lub kilku komórek konidiotwórczych[3].

Konidiofory mogą wyrastać pojedynczo, w pęczkach lub tworzyć bardziej złożone struktury zwane konidiomami. Wyróżnia się następujące typy konidiomów: koremium, sporodochium, pionnot, acerwulus, kupula, pyknotyrium, pyknidium[4]. Konidiofory wyrastające pojedynczo, w pęczkach lub w koremiach (synnemach) powstają bezpośrednio na powierzchni podłoża czy żywiciela[3], pozostałe mogą powstawać na podkładkach, pod kutykulą lub skórką rośliny, mogą wystawać ponad skórkę, mogą też być zanurzone w podłożu czy tkankach żywiciela[3].

Budowa konidioforów odgrywa ważną rolę przy mikroskopowym oznaczaniu gatunków[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Szweykowska, J. Szweykowski, Botanika. Tom I. Morfologia, Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2005, {{ISBN}83-01-13946-3}}
  2. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie. Katedra Mikrobiologii Przemysłowej i Żywności. Rozmnażanie bezpłciowe. Ćw. 3. Morfologia komórki eukariota (pleśnie i drożdże) [dostęp 2015-03-30] [zarchiwizowane z adresu 2015-05-01].
  3. a b c d Joanna Marcinkowska, Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii, Warszawa: PWRiL, 2012, ​ISBN 78-83-09-01048-7
  4. Selim Kryczyński, Zbigniew Weber, Fitopatologia. Tom 1. Podstawy fitopatologii, Poznań: PWRiL, 2010, ​ISBN 978-83-09-01-063-0