Koniecmosty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Koniecmosty
wieś
Ilustracja
Kaplica z figurą św. Jana Nepomucena w centrum wsi
Państwo

 Polska

Województwo

 świętokrzyskie

Powiat

buski

Gmina

Wiślica

Liczba ludności (2011)

231[1][2]

Strefa numeracyjna

41

Kod pocztowy

28-160[3]

Tablice rejestracyjne

TBU

SIMC

0277210[4]

Położenie na mapie gminy Wiślica
Mapa konturowa gminy Wiślica, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Koniecmosty”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Koniecmosty”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Koniecmosty”
Położenie na mapie powiatu buskiego
Mapa konturowa powiatu buskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Koniecmosty”
Ziemia50°20′13″N 20°39′38″E/50,336944 20,660556

Koniecmostywieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Wiślica[4][5].

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny zielony zielony szlak turystyczny z Wiślicy do Grochowisk. Miejscowość znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XIX w. wieś i folwark w gminie Winiary Wiślickie i parafii Stary Korczyn. Była połączona z Wiślicą groblą o długości pół wiorsty. Groblę tę według podania miał zbudować Twardowski. W 1827 było tutaj 27 domów i 155 mieszkańców[6].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Koniecmosty w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2022-02-22] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  3. Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1885, Tom IV, str 330.
  7. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie, Narodowy Instytut Dziedzictwa, 30 września 2021, s. 5 [dostęp 2015-10-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]