Koniecpolski Książę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Koniecpolski wedł.Tadeusza Gajla.

Koniecpolski Książę (Koniecpolski) – polski herb własny rodziny książęcej, odmiana herbu Pobóg.

Opis herbu[edytuj]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu błękitnym podkowa srebrna, z zaćwieczonym na barku krzyżem kawalerskim, złotym. Nad tarczą płaszcz i mitra kniaziowska.

Wizerunek tego herbu dają Juliusz Ostrowski[1], S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna[2] i T. Gajl[3].

Herbowni[edytuj]

Koniecpolski.

Znani herbowni[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Juliusz Ostrowski: Księga herbowa rodów Polskich. T. 1. Warszawa: 1899, s. 249.
  2. S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna. T. 8. Warszawa: Towarzystwo S. Orgelbranda synów, 1900, s. 430.
  3. Tadeusz Gajl: Herbarz polski. [dostęp 16 kwietnia 2011].
  4. Seweryn Uruski: Rodzina: Herbarz szlachty Polskiej. T. 7. Warszawa: 1910, s. 170-176.
  5. Jerzy Dunin-Borkowski: Spis nazwisk szlachty Polskiej. Lwów: 1887, s. 167.

Bibliografia[edytuj]

  • Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz: Herbarz Polski. T. 5. Lipsk: 1840, s. 191-203.
  • Adam Boniecki: Herbarz Polski. T. 11. Warszawa: 1907, s. 74-84.

Linki zewnętrzne[edytuj]