Konina (wieś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miejscowości. Zobacz też: Konina.
Konina
Widok na Koninę zimą
Widok na Koninę zimą
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat limanowski
Gmina Niedźwiedź
Sołectwo Konina
Wysokość 550 m n.p.m.
Liczba ludności (2008) 2060
Strefa numeracyjna (+48) 18
Kod pocztowy 34-735[1]
Tablice rejestracyjne KLI
SIMC 0455893
Położenie na mapie gminy Niedźwiedź
Mapa lokalizacyjna gminy Niedźwiedź
Konina
Konina
Położenie na mapie powiatu limanowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu limanowskiego
Konina
Konina
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Konina
Konina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Konina
Konina
Ziemia49°36′46″N 20°07′25″E/49,612778 20,123611
Potasznia

Koninawieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Niedźwiedź. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Konina to wieś położona na północnych stokach Gorców, w głębokiej dolinie potoku Konina i jego dopływów (Maciejkowy Potok i Domagałów Potok). Obszar miejscowości obejmuje stoki Czechowej Góry (706 m), Frączkowego Gronia (780 m), Turbaczyka (1078 m) i Gębowej (810 m), a także mniejszych wzniesień po północnej stronie Koniny: Pieronki i Kobylicy. Do miejscowości dochodzi szosa z Niedźwiedzia ślepo kończąca się przy leśniczówce w Potaśni.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Konina: Bednarze, Bekacze, Bulasy, Chudomięty, Cieśle, Domagały, Działek, Frączki, Garłyty, Gęby, Grzędy, Halamy, Krzany, Kurki, Lachy, Leśniówka, Lupy, Majerze, Michalczewscy, Napory, Natanki, Palace, Pazerówka, Przybytki, Talarki, Trojaki, Woźnowie, Zagroda, Zające[2][3]

Pochodzenie nazwy[edytuj | edytuj kod]

Nazwa (być może pochodząca od kun) pojawia się po raz pierwszy już w źródłach z 1234 roku. W 1254 roku w źródłach pojawia się nazwa potoku Konina: Cuna Magna (Kuna Wielka), (w tym czasie potok Koninka posiadał nazwę: Cuna Parwa czyli Kuna Mała)[4]. W późniejszych źródłach pojawia się nazwa Kunina. Istnieje także informacja o nazwie Kórzyna pochodzącej od kurzu powstającego przy karczowaniu lasu[5]. Nazwa Kunina jest również dzisiaj gwarową nazwą niektórych starszych osób, Stanisław Stopa, gdy cytował w jednej z książek opowieści jednego z gawędziarzy z Koniny[6] używał nazwy Kónina.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś została założona przez cystersów ze Szczyrzyca. Od 1481 jej właścicielem był Marek Ratułd, potem Jan Pieniążek[7]. Za jego czasów weszła ona w skład klucza porębskiego. W XIII w. była tu czynna dworska huta szkła, oraz potażownia. Znajdowała się ona na miejscu obecnej leśniczówki na polanie Potasznia (Potaśnia). Ze spalania drewna bukowego pozyskiwanego z gorczańskich lasów otrzymywano popiół, z którego produkowano potaż używany następnie do produkcji szkła[8].

Opis miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Mieszkańcy wsi należą do etnicznej grupy górali zwanych Zagórzanami. We wsi istnieją stare zabudowania i dobrze zachowała się gwara i inne elementy zagórzańskiego folkloru[7].

W Koninie są wytwarzane oscypki. Konina jest jedyną miejscowością w okolicy, która uczestniczy w szlaku oscypkowym[9].

Szkoła w Koninie nosi imię Katarzyny Smreczyńskiej, która była matką Władysława Orkana[10].

Pola znajdujące się m.in. w okolicach Pieronki, oraz na Mostownicy są własnością górali z Koniny.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • potok o nazwie Konina tworzący w środkowym biegu przełomy we fliszu karpackim;
  • wodospad w okolicy osiedla Talarki oraz zagłębienie w korycie rzecznym wyżłobione przez ten wodospad zwane Końskim Baniorem[11];
  • Polana Potasznia.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czarny – czarny: Konina – KopaPustakKudłońpolanę JastrzębieLubomierz. Czas wejścia na Kudłoń: z Lubomierza 2.20 h (↓ 1.30 h), z Koniny 2.20 h (↓ 2 h)
  • Między Potasznią a polaną Hucisko poprowadzono kilka tras spacerowych, konnych i rowerowych[12][13]. Miejscowość może być dobrą bazą wypadową do uprawiania narciarstwa i turystyki pieszej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. Józefa Kobylińska: Zagórzanie (górale gorczańscy) – góralska grupa etnograficzna (pol.). malopolska.org. [dostęp 2011-08-17].
  5. Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 273. ISBN 978-83-88383-43-4.
  6. Stanisław Stopa: Kurkowe Opowieści. 2004. ISBN 978-83-923624-0-1.
  7. a b Miejcowości, wanczyk_d.w.interia.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  8. Marek Cieszkowski, Paweł Luboński: Gorce – przewodnik dla prawdziwego turysty. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2004. ISBN 83-89188-19-8.
  9. Tatrzański Serwis Informacyjny - Zakopane - Tatry - Tatrzańska Agencja, www.tatry.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  10. Strona Szkoły
  11. Panoramio - Photo of Koński Banior, www.panoramio.com [dostęp 2017-11-24].
  12. Agroturystyka Gorce noclegi u Wielowskich, www.eko-zagroda.nrs.pl [dostęp 2017-11-24].
  13. bikeBoard - Magazyn rowerowy, bikeboard.pl [dostęp 2017-11-24].