Koniowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Koniowate
Equidae
Gray, 1821
Okres istnienia: plejstocenholocen
Zebra stepowa
Zebra stepowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nieparzystokopytne
Podrząd koniokształtne
Rodzina koniowate
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Koniowate (Equidae) − jedyna rodzina koniokształtnych (Hippomorpha) z rzędu ssaków nieparzystokopytnych.

Wszystkie koniowate są dużymi zwierzętami o krótkiej sierści, mają grzywę i ogon pokryty całkowicie bądź częściowo długimi włosami; nogi zakończone przekształconym III palcem, osłoniętym kopytem. U samic występuje para sutków położonych na podbrzuszu. Są roślinożerne, żywią się głównie trawą.

Największe osobniki osiągają do 3 m długości ciała, przy wysokości w kłębie do 180 cm. Maksymalna masa ciała sięga 1200 kg (konie rasy shire). Dziko żyjące koniowate osiągają przeciętnie 200–450 kg.

Pojawiły się w plejstocenie, w Ameryce Północnej, skąd rozprzestrzeniły się na tereny Euroazji i Afryki. Zasiedlają obszary trawiaste. Obecnie większość koniowatych żyje w Afryce, a nieliczne gatunki − w Azji. W Europie wymarły w stanie dzikim.

Koniowate żyją w małych grupach rodzinnych lub większych stadach. Odpoczywają, stojąc lub leżąc. Samica (klacz) rodzi zwykle jedno młode. Samiec to ogier. U kilku gatunków stwierdzono terytorializm.

Koniowate są rezerwuarami i nosicielami bakterii chorobotwórczych np. :

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Żyjące współcześnie koniowate reprezentowane są przez tylko jeden rodzaj Equus Linnaeus, 1758, jednak wśród systematyków brak jednomyślności w klasyfikacji gatunków i podgatunków. Pomijając szczegóły klasyfikacji biologicznej możemy przyjąć, że do koniowatych należą:

oraz udomowione

Koniowate dają mieszańce takie, jak muł, osłomuł, zebroid i zeedonk.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.