Konklawe 1829

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konklawe 1829
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
24 lutego – 31 marca 1829
Kwirynał
Główne postacie
Dziekan Giulio Maria della Somaglia
Kamerling Pietro Francesco Galleffi
Protoprezbiter Giuseppe Firrao
Protodiakon Giuseppe Albani
Wybory
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

50
8
Wybrany papież
Pope Pius VIII.PNG
Francesco Saverio Castiglioni
Przybrane imię: Pius VIII

Konklawe 24 lutego – 31 marca 1829konklawe, w wyniku którego następcą Leona XII został Pius VIII.

Śmierć Leona XII[edytuj]

Papież Leon XII zmarł 10 lutego 1829. Papież ten podjął wiele pożytecznych inicjatyw (m.in. restaurował Uniwersytet Gregoriański, objął patronat nad pracami archeologicznymi na Forum Romanum, prowadził działalność charytatywna na dużą skalę) i utrzymywał dobre stosunki z europejskimi mocarstwami, nie był jednak popularny z uwagi na reakcyjną politykę wewnętrzną (zwł. klerykalizację rządów). Uroczystości pogrzebowe odbyły się 15 lutego w Bazylice Watykańskiej.

Lista uczestników[edytuj]

W konklawe wzięło udział 50 z 58 żyjących kardynałów, w tym 42 Włochów, pięciu Francuzów i po jednym Hiszpanie, Niemcu i Maltańczyku:

  • Bartolomeo Pacca (23 lutego 1801) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina e Civitavecchia; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; prodatariusz Jego Świątobliwości
  • Tommaso Arezzo (8 marca 1816) – kardynał biskup Sabiny; legat apostolski w Ferrarze
  • Francesco Saverio Castiglioni (8 marca 1816) – kardynał biskup Frascati; wielki penitencjariusz; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu
  • Francesco Bertazzoli (10 marca 1823) – kardynał biskup Palestriny; prefekt Świętej Kongregacji ds. Studiów
  • Joseph Fesch (17 stycznia 1803) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Maria della Vittoria; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
  • Emmanuele de Gregorio (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Alessio; prefekt Świętej Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego; archimandryta Messyny
  • Giorgio Doria-Pamphili (8 marca 1816) – kardynał prezbiter S. Cecilia; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie
  • Gianfrancesco Falzacappa (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; prefekt Najwyższego Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości
  • Antonio Pallotta (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite.
  • Carlo Maria Pedicini (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Maria della pace; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów
  • Ercole Dandini (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Balbina; prefekt Świętej Kongregacji Dobrego Rządu
  • Carlo Odescalchi (10 marca 1823) – kardynał prezbiter Ss. XII Apostoli; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników
  • Placido Zurla OSBCam (10 marca 1823) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; tytularny arcybiskup Edessy; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; przewodniczący Świętej Kongregacji ds. Wizytacji Apostolskich
  • Bonaventura Gazzola OSMRef (3 maja 1824) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all’Isola; biskup Montefiascone e Corneto
  • Pietro Caprano (2 października 1826) – kardynał prezbiter Ss. Nereo ed Achilleo
  • Vincenzo Macchi (2 października 1826) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo; legat apostolski w Rawennie i prolegat apostolski w Forlì
  • Ignazio Nasalli (25 czerwca 1827) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura
  • Giuseppe Albani (23 lutego 1801) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; sekretarz ds. Brewe Apostolskich; legat apostolski w Bolonii; protektor Austrii i królestwa Sardynii
  • Giovanni Caccia-Piatti (8 marca 1816) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski
  • Pietro Vidoni (8 marca 1816) – kardynał diakon S. Nicola in Carcere Tulliano
  • Agostino Rivarola (1 października 1817) – kardynał diakon S. Maria ad Martyres; prefekt Świętej Kongregacji ds. Wód, Bagien Pontyjskich i Doliny Chiana
  • Antonio Maria Frosini (10 marca 1823) – kardynał diakon S. Maria in Cosmedin; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii
  • Tommaso Riario Sforza (10 marca 1823) – kardynał diakon S. Maria in Domnica; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów
  • Tommaso Bernetti (2 października 1826) – kardynał diakon S. Cesareo in Palatio; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; prefekt Świętej Konsulty; prefekt Świętej Kongregacji ds. Sanktuarium w Loreto; przewodniczący Kongregacji ds. Renowacji Bazyliki S. Paolo fuori le mura
  • Belisario Cristaldi (2 października 1826) – kardynał diakon bez tytułu; komendatariusz opactwa terytorialnego Farfa

30 elektorów mianował Pius VII, 19 Leon XII, a jednego (dziekana della Somaglia) jeszcze Pius VI.

Nieobecni[edytuj]

Ośmiu kardynałów (trzech Włochów, dwóch Hiszpanów, austriacki Niemiec, Słowak i Portugalczyk) nie przybyło na konklawe:

Pięciu z nich mianował Leon XII, a trzech Pius VII.

Podziały frakcyjne[edytuj]

Kolegium Kardynalskie dzieliło się na frakcje konserwatywnych Gorliwych i bardziej liberalnych tzw. Progresistów. Do tej drugiej frakcji zaliczano też przedstawicieli katolickich mocarstw, co czyniło ją mniej spójną z uwagi na rozbieżne interesy katolickich dworów.

Za głównych papabile uważano kardynałów Pacca, Gregorio i Castiglioni. Gregorio należał do partii Gorliwych, natomiast Paccę i Castiglioniego zaliczano do obozu Progresistów.

Konklawe[edytuj]

Konklawe rozpoczęło się 24 lutego na Kwirynale. Początkowo forsowano dwie kandydatury. Francuzi i Gorliwi głosowali na kardynała de Gregorio, natomiast większość Progresistów na kardynała Paccę, którego rząd francuski nie akceptował. Impas trwał przez kilka tygodni, aż do momentu, gdy inicjatywę przejął kardynał Giuseppe Albani, oficjalny przedstawiciel Austrii. Zaproponował on kardynała-biskupa Frascati Francesco Castiglioni, byłego współpracownika sekretarza stanu Piusa VII Ercole Consalviego. Castiglioni miał duże szanse na wybór już na poprzednim konklawe, wówczas jednak odrzuciła go frakcja Gorliwych. Tym razem Albaniemu udało się przełamać wszelkie opory wobec tej kandydatury, w czym zapewne pomógł fakt, że niespełna 68-letni Castiglioni był słabego zdrowia i spodziewano się, że będzie panował krótko.

Wybór Piusa VIII[edytuj]

31 marca, po pięciu tygodniach obrad, kardynał Castiglioni uzyskał 47 głosów i zaakceptował wybór, przyjmując imię Pius VIII, na cześć Piusa VII, który mianował go kardynałem. 5 kwietnia został uroczyście koronowany przez protodiakona Giuseppe Albaniego, swojego głównego promotora na konklawe. Castiglioni był ostatnim kardynałem-biskupem wybranym na papieża do czasu wyboru Josepha Ratzingera w 2005 roku.

Uzupełniające źródła internetowe[edytuj]