Konkordat wschowski 1737

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konkordat wschowski 1737 – traktat zawarty ze ze Stolicą Apostolską we Wschowie w 1737 roku, dotyczący polskich opactw.

Rokowania zwieńczone podpisaniem konkordatu, prowadził nuncjusz Camillo Paolucci[1].

Mocą tego porozumienia Stolica Apostolska przyznała królom Polski prawo mianowania 13 opatów komendatoryjnych w: Tyńcu, Lubiniu, Płocku, Wąchocku, Mogile, Sulejowie, Wągrowcu, Jędrzejowie, Paradyżu, Czerwińsku, Trzemesznie, Hebdowie i Miechowie. Opaci komenatoryjni mieli pobierać przeważnie dwie trzecie dochodów, opaci klasztorni, których wybierali sami zakonnicy resztę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Historia Kościoła w Polsce, t. 1, cz. 2, Poznań-Warszawa 1974, s. 430 - 431.