Konkurs Piosenki Eurowizji 1957

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji 1957
Ilustracja
Informacje ogólne
Finał

3 marca 1957

Miejsce

Großer Sendesaal des hessischen Rundfunks,
Frankfurt (Niemcy Zachodnie)

Nadawca

Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland (ARD)

Prowadzący

Anaid Iplicjian

Informacje dodatkowe
Główny dyrygent

Willy Berking

Uczestnicy
Debiut

 Austria
 Dania
 Wielka Brytania

Łącznie

10 reprezentacji

Głosowanie
Każdy kraj wyznaczał 10-osobowe jury, które przyznawało ulubionej piosence po jednym punkcie.
Zwycięzca

 Holandia

Reprezentant

Corry Brokken

Piosenka

Net als toen

Muzyka

Guus Jansen

Tekst

Willy van Hemert

Konkurs Piosenki Eurowizji
◄ 1956 1958 ►

2. Konkurs Piosenki Eurowizji został rozegrany w niedzielę, 3 marca 1957 we Frankfurcie nad Menem. Organizatorem konkursu był niemiecki nadawca publiczny ARD. Koncert poprowadził Anaid Iplicjian,

Finał konkursu wygrała Corry Brokken, reprezentantka Holandii z piosenką „Net als toen” autorstwa Willy'ego van Hemerta i Guusa Jansena, za którą zdobyła łącznie 31 punktów[1].

Lokalizacja[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Frankfurt nad Menem.
Geographylogo.svg
Lokalizacja Frankfurtu w Niemczech.
Studio Großer Sendesaal des hessischen Rundfunks

Frankfurt nad Menem znajduje się w kraju związkowym Hesja, który leży po obu stronach rzeki Men u stóp gór Taunus[2].

Halą, którą wybrano do zorganizowania 2. Konkursu Piosenki Eurowizji, została hala telewizji Hessischer Rundfunk we Frankfurcie. Kiedyś było to centrala nadawania telewizji Hessischer Rundfunk, dzisiaj hala muzyczna[3].

Przebieg konkursu[edytuj | edytuj kod]

Finał emitowany był głównie przez radio, kilku nadawców pokazało go także w telewizji[1].

Zmiany w regulaminie[edytuj | edytuj kod]

Liczba i długość utworów[edytuj | edytuj kod]

W przeciwieństwie do konkursu w 1956, każdy kraj mógł wysłać tylko jednego reprezentanta. Zasady dotyczące długości piosenek nie były sprecyzowane, dlatego w finale konkursu zaprezentowano wówczas najkrótszą („AllPatricii Bredin z Wielkiej Brytanii – 1 min. 52 sek[1]) oraz najdłuższą („Corde della mia chitarraNunzio Gallo z Włoch – 5 min. 9 sek.[1]) propozycję w historii[1]. Po finale konkursu dodano zapis o poprawnej długości utworu, który zaznaczył, że każdy zgłoszony utwór może trwać maksymalnie 3 minuty[4].

Udział duetów

Regulamin konkursu w 1957 zezwolił na udział w stawce konkursowej duetów, dzięki temu Danię reprezentowali Birthe Wilke i Gustav Winckler z utworem „Skibet skal sejle i nat[1]. Po występie para pocałowała się, a członek ekipy realizacyjnej zapomniał dać uczestnikom znać o zakończeniu występu. Tym samym para odbyła najdłuższy w historii konkursu pocałunek[1][5].

Głosowanie

Pierwszy raz w historii konkursu komisje jurorskie z poszczególnych krajów miały możliwość oddawania swoich głosów telefonicznie. Każdy panel sędziowski składał się z dziesięciu osób, a każdy z członków oddawał głos na swój ulubiony utwór. Wprowadzono także zasadę, że żaden z jurorów nie może oddać głosu na utwór reprezentujący jego kraj[1].

Kraje uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

W konkursie wzięło udział 10 krajów, w tym debiutująca Wielka Brytania, Austria i Dania. W finale wystąpili także reprezentacji krajów-założycieli: Belgia, Luksemburg, Niemcy, Francja, Włochy, Holandia i Szwajcaria[1].

Powracający artyści[edytuj | edytuj kod]

W konkursie wzięło udział dwóch uczestników inauguracyjnego konkursu w 1956: Corry Brokken z Holandii i Lys Assia, zwyciężczyni konkursu dla Szwajcarii[1][6].

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Tablica punktacyjna finału[edytuj | edytuj kod]

Nadawca publiczny z każdego kraju uczestniczącego wyznaczał 10-osobową komisję jurorską, której każdy z członków przyznawał po jednym punkcie swojej ulubionej piosence.

Międzynarodowi nadawcy oraz głosowanie[edytuj | edytuj kod]

Reprezentanci Danii – Birthe Wilke i Gustav Winckler

Spis poniżej przedstawia kolejność głosowania poszczególnych krajów w 1957 roku wraz z nazwiskami sekretarzy, którzy przekazywali punkty od swojego państwa. Każdy krajowy nadawca miał również swojego komentatora całego wydarzenia, relacjonującego w ojczystym języku przebieg konkursu[8]:

Kolejność głosowania i krajowi sekretarze[edytuj | edytuj kod]

  1.  Szwajcaria – Mäni Weber
  2.  Dania – nieznany
  3.  Francja – Claude Darget
  4.  Niemcy – Joachim Fuchsberger
  5.  Holandia – Willem Duys
  6.  Austria – Karl Bruck
  7.  Włochy – Nunzio Filogamo
  8.  Wielka BrytaniaDavid Jacobs
  9.  Luksemburg – nieznany
  10.  Belgia – Bob Van Bael

Komentatorzy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l Eurovision Song Contest 1957 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-29].
  2. History of Frankfurt City History (ang.). frankfurt-tourismus.de. [dostęp 2013-04-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-14)].
  3. Große Sendesaal im Hessischen Rundfunk (Frankfurt am Main) (ang.). film-commission-hessen.de. [dostęp 2013-04-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-01)].
  4. 2013 EUROVISION SONG CONTEST RULES (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-29].
  5. Eurovision 1957: UK says hello and the Danes seal it with a kiss (ang.). boombangablog.merseyblog.co.uk. [dostęp 2013-04-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-02)].
  6. Eurovision Song Contest 1956 (ang.). W: EBU [on-line]. eurovision.tv. [dostęp 2013-04-29].
  7. Eurovision Song Contest 1957 (ang.). The Diggiloo Thrush. [dostęp 2013-04-30].
  8. Eurovision 1957 Cast and Crew (ang.). IMDb. [dostęp 2013-04-30].
  9. Concours Eurovision de la Chanson 1957 (fr.). Songcontest.free.fr, 2006-09-18. [dostęp 2013-04-30].
  10. Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival (niderl.). W: Eurovision Artists [on-line]. eurovisionartists.nl.
  11. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna (2006), str.10. Sztokholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]