Konrad I oleśnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konrad I oleśnicki
Ilustracja
Pieczęć Konrada z 1312
Książę głogowsko-żagański i Wielkopolski
(razem z braćmi: Henrykiem, Janem, Bolesławem i Przemkiem)
Okres

od 9 grudnia 1309
do 29 lutego 1312

Poprzednik

Henryk III głogowski

Następca

podział księstwa między braci

Książę Oleśnicki
(razem z bratem Bolesławem)
Okres

od 29 lutego 1312
do 1313

Poprzednik

wspólne rządy braci w księstwie głogowsko-żagańskim

Następca

Bolesław oleśnicki

Książę Namysłowski
(do 1313 razem z bratem Bolesławem)
Okres

od 29 lutego 1312
do 10 sierpnia 1323

Poprzednik

wspólne rządy braci w księstwie głogowsko-żagańskim

Następca

Bolesław III Rozrzutny

Książę gnieźnieński
(razem z bratem Bolesławem)
Okres

od 29 lutego 1312
do 1313

Poprzednik

wspólne rządy braci w Wielkopolsce

Następca

Bolesław oleśnicki

Książę kaliski
(do 1313 razem z bratem Bolesławem)
Okres

od 29 lutego 1312
do 1314

Poprzednik

wspólne rządy braci w Wielkopolsce

Następca

Władysław Łokietek

Książę oleśnicki
Okres

od 1320/21
do 22/27 grudnia 1366

Poprzednik

Bolesław oleśnicki

Następca

Konrad II oleśnicki

Książę kozielski
Okres

od 1357
do 22/27 grudnia 1366

Poprzednik

Bolesław bytomski

Następca

Konrad II oleśnicki

Dane biograficzne
Dynastia

Piastowie (Piastowie oleśniccy)

Data urodzenia

między 1292 a 1298

Data śmierci

22 lub 27 grudnia 1366

Miejsce spoczynku

Sanktuarium św. Jadwigi w Trzebnicy

Ojciec

Henryk III głogowski

Matka

Matylda

Żona

Elżbieta
Eufemia

Dzieci

Konrad II oleśnicki
Jadwiga

Konrad I oleśnicki (ur. między 1292 a 1298, zm. 22 lub 27 grudnia 1366) – syn Henryka III głogowskiego i Matyldy z Brunszwiku, tytułował się Dziedzicem Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie). Książę kaliski 1312–1313, namysłowski 1312–1323, oleśnicki 1320/1321–1366, na połowie Bytomia 1359–1366 oraz kozielski 1357–1366.

Po śmierci ojca, która nastąpiła 9 grudnia 1309 r. Konrad wraz z czwórką braci (Henrykiem, Bolesławem, Janem oraz Przemkiem) znalazł się pod opieką rady regencyjnej, na czele której stanęła księżna-wdowa Matylda Brunszwicka. W 1312 r. Głogowczycy zostali dopuszczeni do rządów - Konrad i Bolesław objęli władzę we wschodniej części Księstwa Głogowskiego z Gnieznem, Kaliszem, Namysłowem i Oleśnicą, zaś w zachodniej – z m.in. Głogowem, Poznaniem, Ścinawą i Żaganiem rządził Henryk IV wraz z dwójką młodszych braci, którym stopniowo wydzielał własne dzielnice. Księżna-wdowa do swojej śmierci w 1318 r. zarządzała przyznanym jej jako oprawa wdowia Głogowem. Najprawdopodobniej już w roku 1313 część wschodnie podzielona została na dwa księstwa: kalisko-namysłowskie Konrada oraz oleśnicko-gnieźnieńskie Bolesława. Taki podział utrzymał się do śmierci Bolesława Oleśnickiego, który zmarł bezpotomnie między majem 1320, a 23 kwietnia 1321 r. Konrad przejął wówczas rządy nad księstwem brata, co wywołało sprzeciw synów Henryka V Brzuchatego, do którego do 1294 r. należały Oleśnica i Namysłów.

Pierwszą żoną Konrada była Elżbieta (ok. 1311–1328) córka księcia wrocławskiego Henryka VI Dobrego, poślubiona w 1322 r. Drugą żoną i matką dwójki dzieci księcia (Konrada i Jadwigi) była Eufemia (ok. 1312 – ok. 1377), córka księcia bytomskiego Władysława, z którą Konrad ożenił się ok. 1330 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]