Konrad I oleśnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konrad I oleśnicki
ilustracja
Pieczęć Konrada z 1312
Książę głogowsko-żagański i Wielkopolski
(razem z braćmi: Henrykiem, Janem, Bolesławem i Przemkiem)
Okres panowania od 1309
do 1312
Poprzednik Henryk III głogowski
Następca podział księstwa między braci
Książę Oleśnicki
(razem z bratem Bolesławem)
Okres panowania od 1312
do 1313
Poprzednik wspólne rządy braci w księstwie głogowsko-żagańskim
Następca Bolesław oleśnicki
Książę Namysłowski
(do 1313 razem z bratem Bolesławem)
Okres panowania od 1312
do 1323
Poprzednik wspólne rządy braci w księstwie głogowsko-żagańskim
Następca Bolesław III Rozrzutny
Książę gnieźnieński
(razem z bratem Bolesławem)
Okres panowania od 1312
do 1313
Poprzednik wspólne rządy braci w Wielkopolsce
Następca Bolesław oleśnicki
Książę kaliski
(do 1313 razem z bratem Bolesławem)
Okres panowania od 1312
do 1314
Poprzednik wspólne rządy braci w Wielkopolsce
Następca Władysław Łokietek
Książę oleśnicki
Okres panowania od 1320/21
do 1366
Poprzednik Bolesław oleśnicki
Następca Konrad II oleśnicki
Książę kozielski
Okres panowania od 1357
do 1366
Poprzednik Bolesław bytomski
Następca Konrad II oleśnicki
Dane biograficzne
Dynastia Piastowie (Piastowie oleśniccy)
Data urodzenia między 1292 a 1298
Data śmierci 22 lub 27 grudnia 1366
Miejsce spoczynku Sanktuarium św. Jadwigi w Trzebnicy
Ojciec Henryk III głogowski
Matka Matylda
Żona Elżbieta
Eufemia
Dzieci Konrad II oleśnicki
Jadwiga

Konrad I oleśnicki (ur. między 1292 a 1298, zm. 22 lub 27 grudnia 1366) – syn Henryka III głogowskiego i Matyldy z Brunszwiku, tytułował się Dziedzicem Królestwa Polskiego (Heres Regni Polonie). Książę kaliski 1312-13, namysłowski 1312-23, oleśnicki 1320/21-66, na połowie Bytomia 1359-66 oraz kozielski 1357-66.

Po śmierci ojca, która nastąpiła 9 grudnia 1309 r. Konrad wraz z czwórką braci (Henrykiem, Bolesławem, Janem oraz Przemkiem) znalazł się pod opieką rady regencyjnej, na czele której stanęła księżna-wdowa Matylda Brunszwicka. W 1312 r. Głogowczycy zostali dopuszczeni do rządów - Konrad i Bolesław objęli władzę we wschodniej części Księstwa Głogowskiego z Gnieznem, Kaliszem, Namysłowem i Oleśnicą, zaś w zachodniej - z m. in. Głogowem, Poznaniem, Ścinawą i Żaganiem rządził Henryk IV wraz z dwójką młodszych braci, którym stopniowo wydzielał własne dzielnice. Księżna-wdowa do swojej śmierci w 1318 r. zarządzała przyznanym jej jako oprawa wdowia Głogowem. Najprawdopodobniej już w roku 1313 część wschodnie podzielona została na dwa księstwa: kalisko-namysłowskie Konrada oraz oleśnicko-gnieźnieńskie Bolesława. Taki podział utrzymał się do śmierci Bolesława Oleśnickiego, który zmarł bezpotomnie między majem 1320, a 23 kwietnia 1321 r. Konrad przejął wówczas rządy nad księstwem brata, co wywołało sprzeciw synów Henryka V Brzuchatego, do którego do 1294 r. należały Oleśnica i Namysłów.

Pierwszą żoną Konrada była Elżbieta (ok. 1311 - 1328) córka księcia wrocławskiego Henryka VI Dobrego, poślubiona w 1322 r. Drugą żoną i matką dwójki dzieci księcia (Konrada i Jadwigi) była Eufemia (ok. 1312 - ok. 1377), córka księcia bytomskiego Władysława, z którą Konrad ożenił się ok. 1330 r.

Bibliografia[edytuj]