Konrad Rudnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Paweł
Konrad Maria Paweł Rudnicki
Konrad Rudnicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1926-07-022 lipca 1926
Warszawa
Data i miejsce śmierci 2013-11-1212 listopada 2013
Kraków
kapłan Kościoła Starokatolickiego Mariawitów
Okres sprawowania od 1959
administrator filii parafii św. Marii Magdaleny w Gniazdowie - w Krakowie
Okres sprawowania
Wyznanie starokatolickie
Kościół Starokatolicki Mariawitów
Inkardynacja Diecezja śląsko-łódzka
Prezbiterat 1959
Konrad Rudnicki
Zemsta, Twardowski
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1926
Warszawa
Data i miejsce śmierci 12 listopada 2013
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1943-45
Siły zbrojne Orl.jpg Gwardia Ludowa
Orl.jpg Armia Ludowa
Jednostki Batalion GL im. gen. Józefa Bema
3 Brygada AL im. gen. Józefa Bema
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal Komisji Edukacji Narodowej POL Krzyż Armii Ludowej BAR.png POL Kombatancki Krzyz Pamiatkowy - Zwyciezcom BAR.svg Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”
Sprawiedliwy wśród Narodów Świata

Konrad Maria Paweł Rudnicki ps. Zesmta, Twardowski[1] (ur. 2 lipca 1926 w Warszawie, zm. 12 listopada 2013 w Krakowie[2]) – polski astronom, profesor nauk fizycznych, partyzant Gwardii i Armii Ludowej, duchowny i teolog Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP, antropozof.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego matka, Maria Rudnicka była socjalistką i działaczką Polskiej Partii Socjalistycznej (współpracowała min. z Józefem Piłsudskim), a ojciec, działacz ruchu robotniczego, komunista i znany pisarz – Lucjan Rudnicki był współzałożycielem Komunistycznej Partii Robotniczej Polski oraz posłem na Sejm PRL I kadencji.

W czasie II wojny światowej wraz ze swoją matką, w Piotrkowie Trybunalskim ochraniał kilku Żydów (zachowała się relacja o ochronie rodziny Weintraubów). W styczniu 1996 odebrał za to tytuł „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” oraz medal Jad Waszem. Od grudnia 1943 walczył pod pseudonimem „Twardy” w partyzantce, w batalionie GL PPR im. gen. Józefa Bema (późniejsza 3 Brygada AL im. gen. Józefa Bema), na ziemi radomszczańskiej. W stopniu kaprala brał udział w wielu akcjach bojowych jednostki, w tym 11 bitwach i większych potyczkach (min. w bitwie pod Ewiną). Po 11 miesiącach walki został uwięziony w areszcie Gestapo w Jędrzejowie skąd 14 stycznia 1945 uwolniła go wraz z resztą więźniów Armia Czerwona. Po wojnie działał w organizacjach kombatanckich, otrzymał także awans na stopień porucznika[3][4].

Od września 1945 studiował astronomię na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie następnie pracował naukowo przez kilkanaście lat. W 1965, podczas pobytu w amerykańskim Palomar Observatory odkrył nową kometę rejestrując ją na kliszy. Była to pierwsza kometa odkryta przez Polaka po II wojnie światowej. Od nazwiska odkrywcy nazwano ją C/1966 T1 (Rudnicki). Od 1968 pracował w Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, gdzie niemal do końca swoich dni wykładał. W latach 1984-1989 był tam również dyrektorem. Jako astronom zajmował się następującymi zagadnieniami: astronomia gwiazdowa, astronomia pozagalaktyczna, kosmologia, metodologia astronomii, metodologia nauk. Był członkiem prezydium Komitetu Historii Nauki i Techniki PAN, członkiem Sądu Koleżeńskiego Polskiego Towarzystwa Astronomicznego oraz członkiem Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii.

W młodości był ateistą, w latach 50 przyjął wiarę starokatolicką. W 1959 przyjął święcenia kapłańskie w Kościele Starokatolickim Mariawitów oraz imiona zakonne Maria Paweł. Był administratorem filii parafii tego Kościoła w Krakowie, jako teolog specjalizował się w teologii mistycznej. Wykładał w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Był także antropozofem, członkiem Powszechnego Towarzystwa Antropozoficznego i Sekcji Matematyczno-Przyrodniczej w Goetheanum w Dornach (Szwajcaria). Był członkiem Komisji Mieszanej do Dialogu Teologicznego pomiędzy Kościołem rzymskokatolickim i Kościołem Starokatolickim Mariawitów. Regularnie pisywał teksty do wydawanego przez siebie czasopisma religijnego Praca nad sobą. Publikował na łamach wydawanego w Warszawie „Wolnomularza Polskiego” wolnomularzem nie będąc. Razem z Włodzimierzem Zonnem napisał książkę o astronomii.

Gdy w latach 80. pracował w obserwatorium astronomicznym w Castel Gandolfo, Jan Paweł II zaprosił go do odprawienia „mariawickiej” mszy świętej w prywatnej kaplicy papieża[potrzebny przypis].

Miejsce pochówku[edytuj | edytuj kod]

Pochowany jest na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  1. Astronomia gwiazdowa (wraz z Włodzimierzem Zonnem), 1957, Warszawa: PWN
  2. Astronomia, 1970, Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych
  3. Świat planet (wraz z T. Zbigniewem Dworakiem), 1983, Warszawa: PWN
  4. Etyka z elementami filozofii: skrypt, 1999, Bydgoszcz: Wyższa Szkoła Ochrony Środowiska.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

i inne

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł astronom Konrad Rudnicki | Urania - Postępy Astronomii, www.urania.edu.pl [dostęp 2018-10-15] (pol.).
  2. Zmarł astronom Konrad Rudnicki (pol.). [dostęp 2013-11-15].
  3. Kościół Starokatolicki Mariawitów, mariawita.pl [dostęp 2019-08-07].
  4. Życie Duchowe, 25 (11) 2001, mateusz.pl [dostęp 2019-08-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]