Konrad T. Lewandowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Konrad Tomasz Lewandowski)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konrad Tomasz Lewandowski
Przewodas
Ilustracja
Konrad T. Lewandowski w 2001
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1966, Warszawa
Ważne dzieła Saga o kotołaku,
Strona internetowa

Konrad T. Lewandowski, Konrad Tomasz Lewandowski, pseud. Przewodas (ur. 1 kwietnia 1966 w Warszawie) – polski pisarz fantasy, science fiction i powieści kryminalnych, filozof, dziennikarz, publicysta i redaktor.

Życiorys[edytuj]

Od początku lat 90. współpracował z kilkudziesięcioma czasopismami, najdłużej z Nową Fantastyką, Przeglądem Technicznym, Cogito, Sprawami Nauki, a także Skandalami. Z wykształcenia inżynier chemik i doktor filozofii. Z wyznania rodzimowierca słowiański, od 2015 roku członek Rodzimego Kościoła Polskiego[1], czemu daje wyraz w swoich ostatnich powieściach – Anioły muszą odejść i Sensownik matki Polki.

Największe uznanie czytelników zdobył cyklem opowiadań science-fiction o perypetiach dziennikarza Radosława Tomaszewskiego z brukowej gazety „Obleśne Nowinki” oraz cyklem fantasy o kotołaku Ksinie. Jest także autorem pięciu powieści kryminalnych z udziałem nadkomisarza Jerzego Drwęckiego, których akcja dzieje się w międzywojennej Polsce, oraz trylogii historyczno-przygodowej z przełomu XIX i XX wieku Bursztynowe Królestwo z udziałem starszego lejtnanta Sergiusza Lawendowskiego, carskiego lojalisty.

Współpracuje z czasopismem kulturalnym „Lampa”, Czas Fantastyki oraz Narodowym Centrum Kultury przy projekcie upamiętnienia 150 rocznicy powstania styczniowego – powstaje powieść steampunkowa Orzeł bielszy niż Gołębica wraz z filmem krótkometrażowym[2].

Jest autorem systemu filozoficznego, luźno nawiązującego do metafizyki tomistycznej, w którym zaproponował ontologiczną teorię rzeczywistości w oparciu o tzw. Zasadę Zachowania Wolnej Woli. Kwintesencję tego zagadnienia zawiera książka Pochwała herezji, dyskutowana 31 maja 2012 na Uniwersytecie Jagiellońskim[3]. Często wypowiadał się („dyskutuował”) o metafizyce w internetowych grupach dyskusyjnych. W Internecie i w życiu prywatnym posługuje się pseudonimem Przewodas.

W 1992 Śląski Klub Fantastyki przyznał Lewandowskiemu nagrodę Złoty Meteor za agresywny opis konwentu w czasopiśmie „Skandale”. W 1995 otrzymał Nagrodę im. Janusza A. Zajdla za opowiadanie Noteka 2015. Był też sześciokrotnie nominowany do tej nagrody. Jednakże później popadł w konflikt z osobami przyznającymi nagrodę; w 2004 wystosował list otwarty do Jadwigi Zajdel, wdowy po pisarzu, apelując o rozważenie wycofania honorowego patronatu oraz imienia Janusza A. Zajdla z nazwy nagrody[4].

Poglądy i krytyka[edytuj]

Konrad T. Lewandowski, tak jak większość współczesnych polskich autorów fantastyki, promuje w swoich książkach konserwatywno-prawicowy punkt widzenia, zorientowany przeciwko „poprawności politycznej”[5] oraz ukierunkowany na resentymenty wobec lewicowych działaczy politycznych[6]. W analizie twórczości Lewandowskiego Jakub Majmurek zwrócił uwagę, że pisarz, choć poddaje w wątpliwość niektóre fantazje na temat polskiej historiografii, realizuje w istocie konserwatywną wizję świata. Przykładowo, w Orle bielszym niż gołębica Polacy wygrywają powstanie styczniowe dzięki szlachcie oraz bogatemu mieszczaństwu, ignorując przy tym realnie istotną dla powstania kwestię pańszczyzny chłopów[7]. Magdalena Górecka, analizując tę samą powieść, upatruje w prozie Lewandowskiego promowanie postaw patriotycznych i przekonanie o słuszności powstania[8]. Z drugiej strony, dzieła Lewandowskiego wykazują zniuansowane podejście do grup narodowościowych. Przykładowo, Magdalena Waligórska analizuje Perkalowego dybuka jako powieść podejmującą problem antysemityzmu w Polsce, w której kryminalne śledztwo kończy się sukcesem dzięki wzajemnej, istniejącej ponad podziałami współpracy polskich i żydowskich śledczych[9].

Lewandowski udziela się w felietonach publikowanych w „Gazecie Polskiej[5]. Jest autorem wielu agresywnych wypowiedzi na temat krytycznych wobec niego blogerek recenzujących książki[10], wobec których używał takich sformułowań jak „Sama sobie pomachaj, idiotko” oraz „Sama dupę myj przed rżnięciem”[11][12].

Publikacje[edytuj]

Konrad Lewandowski z alternatywnym słuchaczem podczas Seminarium Literackiego w 2003 roku

Saga o kotołaku[edytuj]

Według chronologii wewnętrznej cyklu:

  1. Ksin. Początek, „Saga o kotołaku”, t. I (Nasza Księgarnia, 2014)
  2. Trop kotołaka (SR 1999), wznowione jako Ksin Drapieżca (Copernicus Corporation, 2003)
  3. Wyprawa kotołaka, t. II (pierwotnego cyklu) (Copernicus Corporation, 2003), przeredagowane i wznowione jako Ksin. Sobowtór, „Saga o kotołaku”, t. III (Nasza Księgarnia, 2015)
  4. Ksin (Orbita 1991), wznowione jako Kapitan Ksin Fergo (Copernicus Corporation, 2004)
  5. Różanooka „Saga o kotołaku”, t. IV (Copernicus Corporation, 1992, 2004, Nasza Księgarnia 2016)
  6. Ksin koczownik (Copernicus Corporation, 2006, Nasza Księgarnia 2016)
  7. Ludzkie ciepło (opowiadanie, Fantastyka – wydanie specjalne, 4/2007)
  8. Ksin na Bagnach Czasu (2017, Nasza Księgarnia)

Cykl Diabłu ogarek[edytuj]

Cykl kryminalny z komisarzem Jerzym Drwęckim[edytuj]

Inne[edytuj]

Komiks[edytuj]

Przypisy

  1. Poganie odwiedzili kurię [dostęp 2016-09-27].
  2. Making Of, zapowiedź powieści Konrada T. Lewandowskiego
  3. Konferencja naukowa Rozdroża kultury: Czy herezje są twórcze?, 31 maja 2012, Kraków
  4. Szanowna Pani Jadwigo!, 24 sierpnia 2004, pl.rec.fantastyka.sf-f
  5. a b Jacek Dukaj, Wyobraźnia po prawej stronie, część pierwsza, „ksiazki.wp.pl”, 26 kwietnia 2010 [dostęp 2017-11-19] (pol.).
  6. Aldona Kobus, Sarmatotopie. Formacja sarmacka w twórczości Jacka Komudy, „Teksty Drugie” (1), 2015, s. 273-293.
  7. Jakub Majmurek, Dwie fantazje styczniowe, Krytyka Polityczna, 23 stycznia 2013.
  8. Magdalena Górecka, Historie alternatywne w konwencji steampunk i cyberpunk – wariacje na temat powstania styczniowego w powieściach Konrada T. Lewandowskiego i Adama Przechrzty, „Acta Humana”, 4 (1), 2013, s. 37-48.
  9. Waligórska M., The Jewish-theme whodunnit in contemporary Poland and Germany, “East European Jewish Affairs” 2013, vol. 43, no. 2, s. 143-161.
  10. Pisarz Konrad T. Lewandowski krytykuje blogerki książkowe: „aroganckie grafomanki i ich tupeciarski elektorat”. booklips.pl. [dostęp 2016-01-01].
  11. Michał Ochnik, Oda do blogerek książkowych, Mistycyzm popkulturowy, 1 grudnia 2014.
  12. Fragment konwersacji na Facebooku [dostęp 19.11.2017]; komentarze autor usunął.

Linki zewnętrzne[edytuj]