Konrad von Jungingen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Konrad V von Jungingen)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konrad von Jungingen
Ilustracja
Wielki mistrz zakonu krzyżackiego
Okres od 1393
do 1407
Poprzednik Konrad von Wallenrode
Następca Ulrich von Jungingen
Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia ok. 1355
Jungingen
Data i miejsce śmierci 30 marca 1407
Malbork
Miejsce spoczynku Zamek w Malborku - kaplica św. Anny
Konrad von Jungingen – 25. Wielki Mistrz Zakonu – obraz z 1738 – z herbem wielkiego mistrza w górnym rogu

Konrad von Jungingen (ur. ok. 1355 w Jungingen, zm. 30 marca 1407 w Malborku) – 25. wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1393-1407.

Pieczęć Konrada von Jungingen, wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Konrad von Jungingen pochodził z rycerstwa Szwabii. Do zakonu krzyżackiego wstąpił wraz z młodszym bratem Ulrichem około 1380. Z początku był komturem domowym na zamku w Ostródzie. W 1391 awansował na podskarbiego malborskiego. Po śmierci Konrada von Wallenroda kapituła generalna 30 listopada 1393 Konrada ogłoszono jednogłośnie wielkim mistrzem[1].

Konrad von Jungingen od samego początku pełnienia swoich funkcji zdecydowanie opowiedział się za kontynuowaniem polityki zakonu swoich poprzedników. W odróżnieniu jednak od nich wybrał drogę nie wojny, a dyplomacji w celu osiągania korzyści. W swoich działaniach próbował skłócić ze sobą wielkich książąt litewskich – raz popierając Witolda, innym razem opowiadając się za Świdrygiełłą. Zamierzał również spowodować osłabienie unii polsko-litewskiej i zwierzchnich praw Jagiełły do Litwy[1].

W czasie jego panowania Prusy osiągnęły największy zasięg terytorialny, a gospodarka była w pełnym rozkwicie. Dzięki swojej zręcznej polityce uzyskał dla Zakonu Żmudź. W 1402 roku, wykorzystując problemy finansowe Zygmunta Luksemburskiego, kupił Nową Marchię. Nabytki terytorialne przyniosły jednak więcej problemów niż korzyści. W Nowej Marchii lokalne rycerstwo zbrojnie sprzeciwiało się władzy dyktatorskiej Zakonu, na Żmudzi wybuchło z kolei powstanie ludowe wspierane przez Litwę[1].

W polityce bałtyckiej zmuszony był stanąć do konkurencji z nowo powstałą unią kalmarską. Konflikt interesów, którego przyczyną było opanowanie przez Krzyżaków w 1398 roku Gotlandii, siedliska piratów bałtyckich, spowodował długoletnie napięte stosunki z Danią, Szwecją i Norwegią[1].

Zagrożenie wojną ze wszystkich stron zmusiło Konrada von Jungingena do szukania porozumienia z jednym z rywali. W tej sytuacji Konrad von Jungingen zdecydował się na gesty życzliwości w stosunkach z Władysławem II. Od 1401 roku słał poselstwa z darami do Krakowa. W 1404 roku udało mu się spotkać z Jagiełłą w dobrach biskupów kujawskich w Raciążku. Odstępując na tym spotkaniu Koronie Polskiej ziemię dobrzyńską, zagwarantował państwu zakonnemu pokój z unią polsko-litewską[1].

Zmarł po długiej chorobie 30 marca 1407 w Malborku. Pochowany został w mauzoleum wielkich mistrzów pod kaplicą św. Anny. Według Kroniki Gdańskiej umierający wielki mistrz Konrad V von Jungingen ostrzegać miał dostojników krzyżackich przed wyborem swego wojowniczego brata na następcę, nazywając go głupcem.

Konrad von Jungingen w filmie[edytuj | edytuj kod]

Postać Konrada von Jungingen pojawia się w filmie Krzyżacy w reżyserii Aleksandra Forda; wcielił się w nią Janusz Strachocki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Neue deutsche Biographie. daten.digitale-sammlungen.de, w: Stolberg-Wernigerode, Otto zu: Neue deutsche Biographie, Bd.: 12, Kleinhans - Kreling, [Schriftleitung Hauptschriftl. Fritz Wagner ... Genealog. Beratung Friedrich Wilhelm Euler], Berlin, 1980. s. 517-518. [dostęp 2021.11.01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Pizuński, Poczet wielkich mistrzów krzyżackich 1198-2000, wyd. Wyd. 3 popr. i uzup, Gdańsk: [s.n.], 2003, ISBN 83-909057-7-9, OCLC 749170928.