Konrad V von Jungingen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konrad von Jungingen
wielki mistrz
Konrad von Jungingen
Herb Konrad von Jungingen
Kraj działania państwo zakonu krzyżackiego
Data i miejsce urodzenia ok. 1355
Jungingen
Data i miejsce śmierci 30 marca 1407
Malbork
Wielki mistrz zakonu krzyżackiego
Okres sprawowania 1393-1407
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja OT
Śluby zakonne ok. 1380

Konrad von Jungingen (ur. ok. 1355 w Jungingen, zm. 30 marca 1407 w Malborku) – wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1393-1407.

Konrad von Jungingen pochodził z rycerstwa Szwabii. Do zakonu krzyżackiego wstąpił wraz z młodszym bratem Ulrichem około 1380 roku. Z początku był komturem domowym na zamku w Ostródzie. W 1391 roku awansował na podskarbiego malborskiego.

O jego wyborze na urząd wielkiego mistrza zakonu zadecydował przypadek. Gdy po śmierci Konrada von Wallenroda zebrała się kapituła generalna, żeby wybrać nowego zwierzchnika zakonu, a Konrad von Jungingen jako przewodniczący rady miał być wykluczony z głosowania – jeden z braci, Wolf von Zolnhart, zaproponował jego kandydaturę na stanowisko wielkiego mistrza, co nie znalazło sprzeciwu wśród głosujących. 30 listopada 1393 roku Konrada ogłoszono jednogłośnie wielkim mistrzem.

Konrad von Jungingen od samego początku pełnienia swoich funkcji zdecydowanie opowiedział się za kontynuowaniem polityki zakonu swoich poprzedników. W odróżnieniu jednak od nich wybrał drogę nie wojny, a dyplomacji w celu osiągania korzyści. W swoich działaniach próbował skłócić ze sobą wielkich książąt litewskich – raz popierając Witolda, innym razem opowiadając się za Świdrygiełłą. Zamierzał również spowodować osłabienie unii polsko-litewskiej i zwierzchnich praw Jagiełły do Litwy.

Dzięki swojej zręcznej polityce uzyskał dla Zakonu Żmudź. W 1402 roku, wykorzystując problemy finansowe Zygmunta Luksemburskiego, kupił Nową Marchię. Nabytki terytorialne przyniosły jednak więcej problemów niż korzyści. W Nowej Marchii lokalne rycerstwo zbrojnie sprzeciwiało się władzy dyktatorskiej Zakonu, na Żmudzi wybuchło z kolei powstanie ludowe wspierane przez Litwę.

W polityce bałtyckiej zmuszony był stanąć do konkurencji z nowo powstałą unią kalmarską. Konflikt interesów, którego przyczyną było opanowanie przez Krzyżaków w 1398 roku Gotlandii, spowodował długoletnie napięte stosunki z Danią, Szwecją i Norwegią.

Zagrożenie wojną ze wszystkich stron zmusiło Konrada von Jungingena do szukania porozumienia z jednym z rywali. W tej sytuacji Konrad von Jungingen zdecydował się na gesty życzliwości w stosunkach z Władysławem II. Od 1401 roku słał poselstwa z darami do Krakowa. W 1404 roku udało mu się spotkać z Jagiełłą w dobrach biskupów kujawskich w Raciążku. Odstępując na tym spotkaniu Koronie Polskiej ziemię dobrzyńską, zagwarantował państwu zakonnemu pokój z unią polsko-litewską.

Zmarł po długiej chorobie 30 marca 1407 w Malborku. Pochowany został w mauzoleum wielkich mistrzów pod kaplicą św. Anny. Według Kroniki Gdańskiej umierający wielki mistrz Konrad V von Jungingen ostrzegać miał dostojników krzyżackich przed wyborem swego wojowniczego brata na następcę, nazywając go głupcem.

Bibliografia[edytuj]

  • Paweł Pizuński, Poczet wielkich mistrzów krzyżackich 1198-2000, Gdańsk 2003, ISBN 83-909057-7-9.
Poprzednik
Konrad von Wallenrode
Template - Grand Master of the Teutonic Order.svg Wielki mistrz zakonu krzyżackiego
1393-1407
Template - Grand Master of the Teutonic Order.svg Następca
Ulrich von Jungingen