Konstancja Przemysłówna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klastorz Chorin

Konstancja Przemysłówna (poznańska) (ur. 1245 lub 1246[1], zm. 10 października 1281) – najstarsze dziecko księcia wielkopolskiego Przemysła I i księżniczki wrocławskiej Elżbiety, które swoje imię otrzymało zapewne na cześć siostry Elżbiety, żony księcia kujawskiego Kazimierza I - Konstancji wrocławskiej[2].

W 1255 roku[3], kiedy Konstancja nie osiągnęła jeszcze pełnoletności została zaręczona ze swoim rówieśnikiem - synem margrabiego brandenburskiego Jana I - Konradem. Świadczy o tym dyspensa papieska jaką udzielił narzeczonym papież Aleksander IV bullą z dnia 19 grudnia 1255 roku. Dyspensa była potrzebna, gdyż zarówno Konstancja, jak i Konrad byli praprawnukami księcia wielkopolskiego Mieszka Starego. Związek ten miał unormować, wrogie dotychczas stosunki Przemysła I i jego brata Bolesława Pobożnego z margrabiami.

Do właściwego zawarcia małżeństwa doszło dopiero po śmierci ojca księżniczki w 1260 w przygranicznym Santoku[4]. Wianem Konstancji miała być kasztelania santocka (jednak bez samego grodu, który pozostał przy Wielkopolsce) przekazana Brandenburgii za zgodą wiecu Wielkopolan, który odbył się w dniu 1 lipca tegoż roku w Poznaniu[5]. Taką wysokość posagu gwarantował już Przemysł I w 1255 roku.

Małżeństwo Konstancji z Konradem nie przyniosło spodziewanego ocieplenia stosunków brandenbursko-wielkopolskich, gdyż już w 1265 doszło do walk w wyniku, których Brandenburczycy zajęli gród w Santoku. Wojna z przerwami toczyła się zresztą przez całe życie Konstancji a zakończyła się ostatecznie dopiero w roku 1278 odzyskaniem przez Wielkopolskę wszelkich wcześniejszych strat[6].

Z małżeństwa z Konradem I Konstancja miała trzech synów: Jana IV, Ottona VII i Waldemara, oraz córkę Agnieszkę[7]. Konstancja zmarła 10 października 1281 roku i została pochowana w cysterskim klasztorze w Chorinie[8].

Przypisy

  1. Oswald Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895, s. 230.
  2. Krzysztof Ożóg, Konstancja, w: Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, s. 151-152.
  3. Rok wcześniejszą datację zaręczyn daje Edward Rymar, Studia i materiały z dziejów Nowej Marchii i Gorzowa. Szkice Historyczne, Gorzów Wielkopolski, 1999, s. 19, powołując się na zlecenie papieża Aleksandra VI dla biskupa brandenburskiego z 19 grudnia 1254 r. by ten udzielić dyspensy na ślub.
  4. Kronika Wielkopolska, tłum. Kazimierz Abgarowicz, Wstęp i komentarze Brygida Kurbisówna, Warszawa 1965, s. 269-270.
  5. Zofia Waniek, Powiązania genealogiczne askańsko-wielkopolskie w XII i XIII w., Prace Komisji Historii, XI, 1975, Bydgoskie Towarzystwo Naukowe, Prace Wydziału Nauk Humanistycznych, seria C, nr 16, s. 94.
  6. Por. Aleksander Swieżawski, Przemysł II, Król Polski, Warszawa 2006, s. 44-49.
  7. Tamże, s. 71-72.
  8. Oswald Balzer, Genealogia ... , s. 239., por. Zofia Waniek, Powiązania genealogiczne ..., s. 95.