Konstantin Fiedin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstantin Fiedin
Pomnik Fiedina w Saratowie
Pomnik Fiedina w Saratowie
Imiona i nazwisko Konstantin Aleksandrowicz Fiedin (ros. Константин Александрович Федин)
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1892
Imperium Rosyjskie Saratów
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1977
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Moskwa
Zawód pisarz, akademik
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Obywatelstwo rosyjskie, radzieckie
Edukacja Moskiewski Instytut Ekonomii
Okres 1922–1977
Gatunki proza socrealistyczna, liryka
Ważne dzieła Pierwsze porywy, Niezwykłe lato, Ognisko, Miasta i lata

Konstantin Aleksandrowicz Fiedin (ros. Константин Александрович Федин; ur. 12 lutego?/24 lutego 1892 w Saratowie, Imperium Rosyjskie - zm. 15 lipca 1977 w Moskwie, Rosyjska Federacyjna SRR) - rosyjski pisarz, autor utworów o problemach wrażliwej i samotnej jednostki, uwikłanej w sprzeczności współczesnego świata[1]. W latach 1959-1977 przewodniczący Związku Pisarzy ZSRR. W 1921 roku dołączył do grupy literackiej o nazwie Bracia Serafiońscy.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 24 lutego (wg kalendarza juliańskiego 12 lutego) 1892 roku w Saratowie, Imperium Rosyjskie, w rodzinie właściciela sklepu papierniczego. Od dzieciństwa interesował się pisarstwem. Nie chcąc iść w ślady ojca, parę razy uciekł z domu, chociaż w 1911 roku wstąpił do Moskiewskiego Instytutu Handlu. W 1914 roku został wysłany do Cesarstwa Niemieckiego by podszkolić swój język niemiecki. W początkowej fazie I wojny światowej, dalej znajdował się na terenie cesarstwa i jako jeniec miał prawo mieszkać i pracować w różnych miastach (był m.in. aktorem).

Powróciwszy do Rosji pod koniec 1918 roku, trafił do Syzrania w guberni symbirskiej (obecnie obwód samarski). W lutym 1919 roku zorganizował i był redaktorem gazety "Otkliki", współpracował też z czasopismami: "Izwiestija Syzranskich Sowietow", "Ałyj put'", "Syzranskij kommunar". W Syzraniu napisał pierwsze opowiadania: Sczastje i Diadia Kisiel - drugi utwór dostał nagrodę w Moskwie w konkursie "ROSTA" i został dostrzeżony przez Maksima Gorkiego.

Miasto Syzrań dał pisarzowi obszerny materiał na kolejne utwory. W powieści Miasta i lata stary Syzrań odzwierciedlony jest w wymyślonym przejezdnym mieście Siemidoł. Napisane w 1921 roku opowiadanie Sad również jest naszpikowane wrażeniami z miasta. Wydarzenia z powieści Niezwykłe lato rozgrywają się na rzece Wołga w 1919 roku.

W 1921 roku był członkiem grupy Bracia Serafiońscy w Piotrogrodzie (przemianowanym niedługo na Leningrad). Wrażenia z zagranicy i program tej grupy, zwłaszcza aktualna dla tych czasów polemika na temat inteligentów w rewolucji, określiły w głównej mierze charakter pierwszej i najbardziej znanej powieści Fiedina Miasta i lata. Pisarz żył w Leningradzie na prospekcie Wołodarskiego 33 do roku 1937, potem przeniósł się do Moskwy.

W 1927 roku wziął udział w stworzeniu grupowej powieści Bolszyje pożary, publikowanej w gazecie "Ogoniok".

W latach 1933-1935 pracował nad pierwszą w historii literatury radzieckiej powieścią polityczną Pochiszczenije Jewropy. W powieści Sanatorium "Arktur" wykorzystał motyw "czarodziejskiej góry" Tomasza Manna w celach propagandowych, czy przeciwstawić ze sobą "zdrowy" ZSRR ze "zgniłym" Zachodem[2].

W 1958 roku został mianowany członkiem Akademii Nauk ZSRR, a w 1959 przewodniczącym Związku Pisarzy ZSRR (do 1977 roku).

Karierę literacką zakończył klasyką literatury radzieckiej - trylogią Pierwsze porywy (1945), Niezwykłe lato (1947) i Ognisko (1961).

Grób Konstantina Fiedina na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie

Zmarł 15 lipca 1977 roku, został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.

Rosyjski znaczek pocztowy z 1992 roku z podobizną Konstantina Fiedina

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści

Opowiadania[9]

  • 1921 - Sad (ros. Сад)
  • 1925:
  • 1930 - Starzec (ros. Старик)
  • 1937:
    • Byłem aktorem (ros. Я был актером)
    • Cisza[10] (ros. Тишина)
    • Koniec świata
    • Opowiadanie w formie listów
    • Sczast'je (ros. Счастье)
    • Diadia Kisiel (ros. Дядя Кисель)
    • Norwieżcy (ros. Норвежцы)
    • Mieloczy (ros. Мелочи)
    • Anna Timofiewna (ros. Анна Тимофевна)
    • Rasskaz ob odnom utrie (ros. Рассказ об одном утре)
    • Narowczatskaja chronika (ros. Наровчатская хроника)

Dramaty

  • 1942 - Ispytanije czuwstw (ros. Испытание чувств)

Wspomnienia

  • 1941-1968 - Gor'kij sriedi nas (ros. Горький среди нас)
  • 1957 - Pisatiel, iskusstwo, wriemia (ros. Писатель, искусство, время)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła w języku rosyjskim

Źródła w języku angielskim