Konstantin Fiedin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstantin Fiedin
ros. Константин Александрович Федин
ilustracja
Imię i nazwisko

Konstantin Aleksandrowicz Fiedin

Data i miejsce urodzenia

24 lutego 1892
Saratów

Data i miejsce śmierci

15 lipca 1977
Moskwa

Narodowość

rosyjska

Język

rosyjski

Dziedzina sztuki

proza socrealistyczna, liryka

Ważne dzieła
  • Pierwsze porywy
  • Niezwykłe lato
  • Ognisko
  • Miasta i lata
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy

Konstantin Aleksandrowicz Fiedin (ros. Константин Александрович Федин; ur. 12 lutego?/ 24 lutego 1892 w Saratowie, zm. 15 lipca 1977 w Moskwie) – rosyjski pisarz, autor utworów o problemach wrażliwej i samotnej jednostki, uwikłanej w sprzeczności współczesnego świata[1], Bohater Pracy Socjalistycznej (1967). W latach 1959-1977 przewodniczący Związku Pisarzy ZSRR. W 1921 roku dołączył do grupy literackiej o nazwie Bracia Serafiońscy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 lutego?/ 24 lutego 1892 roku w Saratowie w rodzinie właściciela sklepu papierniczego. Od dzieciństwa interesował się pisarstwem. Nie chcąc iść w ślady ojca, parę razy uciekł z domu, chociaż w 1911 roku wstąpił do Moskiewskiego Instytutu Handlu. W 1914 roku został wysłany do Cesarstwa Niemieckiego by podszkolić swój język niemiecki. W początkowej fazie I wojny światowej, dalej znajdował się na terenie cesarstwa i jako jeniec miał prawo mieszkać i pracować w różnych miastach (był m.in. aktorem).

Powróciwszy do Rosji pod koniec 1918 roku, trafił do Syzrania w guberni symbirskiej (obecnie obwód samarski). W lutym 1919 roku zorganizował i był redaktorem gazety "Otkliki", współpracował też z czasopismami: „Izwiestija Syzranskich Sowietow”, „Ałyj put'”, „Syzranskij kommunar”. W Syzraniu napisał pierwsze opowiadania: Sczastje i Diadia Kisiel - drugi utwór dostał nagrodę w Moskwie w konkursie „ROSTA” i został dostrzeżony przez Maksima Gorkiego.

Miasto Syzrań dał pisarzowi obszerny materiał na kolejne utwory. W powieści Miasta i lata stary Syzrań odzwierciedlony jest w wymyślonym przejezdnym mieście Siemidoł. Napisane w 1921 roku opowiadanie Sad również jest naszpikowane wrażeniami z miasta. Wydarzenia z powieści Niezwykłe lato rozgrywają się na rzece Wołga w 1919 roku.

W 1921 roku był członkiem grupy Bracia Serafiońscy w Piotrogrodzie (przemianowanym niedługo na Leningrad). Wrażenia z zagranicy i program tej grupy, zwłaszcza aktualna dla tych czasów polemika na temat inteligentów w rewolucji, określiły w głównej mierze charakter pierwszej i najbardziej znanej powieści Fiedina Miasta i lata. Pisarz żył w Leningradzie na prospekcie Wołodarskiego 33 do roku 1937, potem przeniósł się do Moskwy.

W 1927 roku wziął udział w stworzeniu grupowej powieści Bolszyje pożary, publikowanej w gazecie "Ogoniok".

W latach 1933–1935 pracował nad pierwszą w historii literatury radzieckiej powieścią polityczną Pochiszczenije Jewropy. W powieści Sanatorium „Arktur” wykorzystał motyw „czarodziejskiej góry” Tomasza Manna w celach propagandowych, czy przeciwstawić ze sobą „zdrowy” ZSRR ze „zgniłym” Zachodem[2].

W 1958 roku został mianowany członkiem Akademii Nauk ZSRR, a w 1959 przewodniczącym Związku Pisarzy ZSRR (do 1977 roku). W 1958 został akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Od 1962 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR od 6 do 9 kadencji.

Karierę literacką zakończył klasyką literatury radzieckiej – trylogią Pierwsze porywy (1945), Niezwykłe lato (1947) i Ognisko (1961).

Grób Konstantina Fiedina na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie

Zmarł 15 lipca 1977 roku, został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie[3].

Rosyjski znaczek pocztowy z 1992 roku z podobizną Konstantina Fiedina

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści

Opowiadania[10]

  • 1921 – Sad (ros. Сад)
  • 1925:
  • 1930 – Starzec (ros. Старик)
  • 1937:
    • Byłem aktorem (ros. Я был актером)
    • Cisza[11] (ros. Тишина)
    • Koniec świata
    • Opowiadanie w formie listów
    • Sczast'je (ros. Счастье)
    • Diadia Kisiel (ros. Дядя Кисель)
    • Norwieżcy (ros. Норвежцы)
    • Mieloczy (ros. Мелочи)
    • Anna Timofiewna (ros. Анна Тимофевна)
    • Rasskaz ob odnom utrie (ros. Рассказ об одном утре)
    • Narowczatskaja chronika (ros. Наровчатская хроника)

Dramaty

  • 1942 – Ispytanije czuwstw (ros. Испытание чувств)

Wspomnienia

  • 1941–1968 - Gor'kij sriedi nas (ros. Горький среди нас)
  • 1957 – Pisatiel, iskusstwo, wriemia (ros. Писатель, искусство, время)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fiedin Konstantin - Zapytaj.onet.pl, portalwiedzy.onet.pl [dostęp 2017-11-18] [zarchiwizowane z adresu 2015-12-08] (pol.).
  2. Казак В. Лексикон русской литературы XX века = Lexikon der russischen Literatur ab 1917 / [пер. с нем.]. — М.: РИК «Культура», 1996. — XVIII, 491, [1] с. — 5000 экз. — ISBN 5-8334-0019-8.. — С. 435.
  3. Новодевичье кладбище. Федин Константин Александрович (1892-1977)
  4. Miasta i lata • Fiedin Konstantin • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-18].
  5. „Bracia: powieść” Konstanty Fiedin - w.bibliotece.pl, w.bibliotece.pl [dostęp 2017-12-03] (pol.).
  6. Sanatorium "Arktur" • Fiedin Konstantin • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-18].
  7. Pierwsze porywy • Fiedin Konstantin • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-18].
  8. Niezwykłe lato • Fiedin Konstantin • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-18].
  9. Ognisko • Fiedin Konstantin • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-18].
  10. Koniec świata i inne opowiadania • Fiedin Konstantin • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl, www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-18].
  11. Róża wiatrów: Opowiadania o miłości • Tołstoj Aleksiej Nikołajewicz, Leonow Leonid, Erenburg Ilia, Gorki Maksim (Gorkij Maksym, Górski Maksym) (właśc. Pieszkow Aleksiej), Fied..., www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]