Konstanty Abłamowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Abłamowicz
Tatar, Abdank, Kostek
Ilustracja
Konstanty Abłamowicz podczas służby w legionach
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1884
Nehoreło
Data i miejsce śmierci 11 maja 1944
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19141930
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
7 Pułk Ułanów
14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
11 Pułk Ułanów Legionowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)

Konstanty Abłamowicz ps. „Tatar”, „Abdank”, „Kostek” (ur. 27 kwietnia 1884 w Nehoreło, zm. 11 maja 1944 w Warszawie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 kwietnia 1884[1] we wsi Nehoreło (powiat słucki) jako syn Marii i Kazimierza. Przed 1914 był handlowcem. Był działaczem Organizacji „Promień” a od 1901 Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1903 został aresztowany. Brał udział w rewolucji 1905 roku w Królestwie Polskim. Od 1911 był członkiem Związku Strzeleckiego.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 14 Kompanii Strzeleckiej od sierpnia 1914, od września 1914 był zastępcą dowódcy 5 szwadronu, od października 1914 był dowódcą oddziału gospodarczego 1 pułku ułanów. Wraz z tą jednostką odbył kampanię. W 1915 przebywał na leczeniu. Został awansowany do stopnia podporucznika kawalerii. W pułku był oficerem gospodarczym. Po kryzysie przysięgowym w 1917 był internowany w Bieniaminowie od marca 1918. Po zwolnieniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Przejściowo pełnił funkcję adiutanta dla przybyłego z uwięzienia w Magdeburgu Józefa Piłsudskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[2][3]. Został skierowany do służby w strukturze poselstwa polskiego w Estonii, gdzie od 1920 pracował jako zastępca delegata wojskowego, potem od 18 kwietnia 1921 do 1923 pełnił funkcję attaché wojskowego w estońskim Rewlu (Tallin) (jego pomocnikiem był kpt. Wiktor Drymmer, który następnie zastąpił go na stanowisku)[4]. W latach 20. był oficerem zawodowym 7 pułku Ułanów Lubelskich w Mińsku Mazowieckim. w 1923 jako oficer nadetatowy, w 1924 w stanie nieczynnym[5][6]. 7 września 1925 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 4 Szwadronu Kawalerii[7].

Został awansowany do stopnia podpułkownika kawalerii ze starszeństwem z 1 stycznia 1927[8]. Od 23 maja 1927 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 14 pułku Ułanów Jazłowieckich w garnizonie Lwów. Od 1928 do 1930 sprawował stanowisko dowódcy 11 pułk ułanów Legionów w garnizonie Ciechanów[9]. W 1930 został przeniesiony w stan spoczynku.

Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej był działaczem Kadry Polski Niepodległej. Został aresztowany przez Niemców 12 kwietnia 1944. Był przetrzymywany na Pawiaku. 11 maja 1944 został rozstrzelany przez Niemców podczas egzekucji w ruinach getta.

Po wojnie jego szczątki zostały ekshumowane i ponownie pochowane na terenie kwatery powstańczej Cmentarza Wolskiego w Warszawie

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-1-11].
  2. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 677.
  3. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 608.
  4. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 1547.
  5. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 613.
  6. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 599.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 90 z 7 września 1925 roku, s. 489.
  8. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 338.
  9. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 300.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]