Konstanty Chyliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstanty Chyliński
Konstanty chylinski.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 października 1881
Żmerynka Wielka, gubernia podolska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 5 lutego 1939
Lwów, Polska
Minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego (p.o.)
Okres od 13 października 1935
do 5 grudnia 1935
Poprzednik Wacław Jędrzejewicz
Następca Wojciech Świętosławski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Konstanty Chyliński (ur. 14 października 1881 w Żmerynce Wielkiej, zm. 5 lutego 1939 we Lwowie) – polski historyk starożytności, w 1935 kierownik resortu wyznań religijnych i oświecenia publicznego.

Życiorys[edytuj]

W 1903 ukończył historię na Petersburskim Uniwersytecie Państwowym. Studiował także na Politechnice Petersburskiej. Następnie był wykładowcą kilku uczelni w tym mieście. W 1909 uzyskał dyplom I stopnia (habilitacja), w dziedzinie historii i tytuł docenta. W 1910 w Petersburgu uzyskał habilitację zostając profesorem historii starożytnej oraz wykładowcą w Carskim Wyższym Żeńskim Instytucie Pedagogicznym. W Petersburgu należał do Macierzy Polskiej.

Od 1919 związany z Wydziałem Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie do 1923 był kierownikiem Katedry Historii Starożytnej, a następnie był także prorektorem i dyrektorem biblioteki uniwersyteckiej. W międzyczasie od września był 1921 był kierownikiem Katedry Historii Starożytnej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, do którego przeniósł się na stałe w 1923. Z tą uczelnią był związany do końca życia pracując na Wydziale Humanistycznym, którego był dziekanem w roku akademickim 1929/1930. W 1938 był kuratorem Akademickiego Stowarzyszenia Przyjaciół Rumunii[1]

Został działaczem BBWR i był pierwszym prezesem BBWR we Lwowie[2]. Pełnił mandat radnego Rady Miasta Lwowa. Od 28 marca 1935 do 12 października 1935 był podsekretarzem stanu w resorcie wyznań religijnych i oświecenia publicznego[3], a od 13 października 1935 do 5 grudnia 1935 był kierownikiem tegoż resortu w rządzie Mariana Zyndrama-Kościałkowskiego. Później ponownie pełnił stanowisko podsekretarza w tym ministerstwie. W 1936 – ze względu na stan zdrowia – zrezygnował z pracy w ministerstwie.

19 marca 1936 Prezydent RP odznaczył go Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla państwa[4][5].

Zmarł 5 lutego 1939 we Lwowie[6]. 8 lutego 1939 został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie, a dzień pogrzebu został ogłoszony dniem żałoby na Uniwersytecie Jana Kazimierza[7].

Po jego śmierci p. o. kierownika Zakładu Historii Starożytnej UJK pełnił dr Tadeusz Siuta[8], a p. o. kierownika Katedry Historii Starożytnej UJK pełnił prof. Kazimierz Majewski[9]

Uczniowie[edytuj]

Do grona jego uczniów należą: Samuel Amarant, Salon Barij, Elza Brandmark, Hersch Buchmann, Izydor Czaczkes, Oswald Diener, Nicetan Dumka, Izaal Beer Fass, Ludwik Hausknecchl, Wiktor Kaczky, Jerzy Kulczycki, Ryfka Laufer, Mojżesz Mehler, Aleksander Mildwurm, Franciszek Osuchowski, Mojżesz Papiermann, Marian Pohoriles, Stefan Przeworski, Maria Rosenrauch-Aremowa, Zygmunt Ryzewski, Ezecchiel Schenkel, Abraham Strupp, Stanisław Romanowicz, Mojżesz Weissmann, Henryk Wrażej, Kazimierz Zakrzewski[10].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Związek miast greckich Azji Mniejszej w końcu V-go wieku, 1913.
  • Idea narodowa w starożytnej Grecji : wykład inauguracyjny na uroczystym otwarciu roku akademickiego na Uniwersytecie Jana Kazimierza, 25 października 1922, z pewnemi zmianami i uzupełnieniami, 1923.
  • Lysandre et les Milésiens (Diodore XIII 104), per Constantin Chyliński, Leopoli: Editum Auxilio Ministerii Instructionis Publicae 1929.
  • O powstaniu urzędów cenzorów, Lwów: Polskie Towarzystwo Historyczne 1926.

Przypisy

  1. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 56. ISBN 978-83-7188-964-6.
  2. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 58. ISBN 978-83-7188-964-6.
  3. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 45. ISBN 978-83-7188-964-6.
  4. M.P. z 1936 r. Nr 66, poz. 130
  5. Odznaczenia Orderem „Odrodzenia Polski”. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 66 z 20 marca 1936. 
  6. Ś. p. Konstanty Chyliński. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 29 z 7 lutego 1939. 
  7. Żałobne posiedzenie Senatu U. J. K.. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 31 z 9 lutego 1939. 
  8. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 100. ISBN 978-83-7188-964-6.
  9. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 247. ISBN 978-83-7188-964-6.
  10. Joanna Pisulińska, Doktoraty historyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza 1918-1939 [w:] Wielokulturowe środowisko historyczne Lwowa w XIX i XX w., t. 1, red. Jerzy Maternicki, Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego 2004, s. 233-249

Bibliografia[edytuj]