Konstanty Skirmunt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstanty Skirmunt
Konstanty Skirmunt.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1866
Mołodowo, powiat kobryński guberni grodzieńskiej, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 24 lipca 1949
Wałbrzych, Polska
7. Minister Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 11 czerwca 1921
do 6 czerwca 1922
Przynależność polityczna bezpartyjny
Poprzednik Jan Dąbski (p.o)
Następca Gabriel Narutowicz
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Order Lwa Białego I Klasy (Czechosłowacja) Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Krzyż Wielki I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Krzyż Wielki Orderu Orła Białego (Serbia) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Rumunii Rycerz Krzyża Wielkiego Królewskiego Orderu Wiktoriańskiego (GCVO)

Konstanty Skirmunt (ur. 30 sierpnia 1866 w majątku Mołodowo koło Kobrynia, zm. 24 lipca 1949 w Wałbrzychu) – polski polityk i dyplomata.

Życiorys[edytuj]

Syn ziemianina Henryka, brat Henryka Skirmunta, brat przyrodni Jadwigi i Marii. Brat stryjeczny Romana Skirmunta, premiera Białoruskiej Republiki Ludowej. Gimnazjum ukończył w Petersburgu, tam też odbył studia prawnicze na uniwersytecie. Potem działał na Grodzieńszczyźnie, Mińszczyźnie i Wileńszczyźnie.

Przed rokiem 1914 członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego. Był członkiem jako hospitant Komitetu Narodowego Polskiego[1]. Był członkiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji[2]. W 1916 roku był członkiem Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny[3]. W latach 1917–1918 członek Komitetu Narodowego Polskiego (KNP) w Paryżu. Od 1918 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Był delegatem i doradcą w sprawie zagadnień odpowiedzialności za wywołanie wojny na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku[4].

W latach 1919–1921 pełnił funkcję posła RP w Rzymie.

Od 11 czerwca 1921 do 6 czerwca 1922 roku był ministrem spraw zagranicznych. W latach 1922–1929 poseł RP w Londynie. Po podniesieniu rangi placówki ambasador RP w Londynie, którą to funkcję pełnił do 1934. Zmarł w Wałbrzychu.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Adam Miodowski, Wychodźcze ugrupowania demokratyczne wobec idei polskiego wojska w Rosji w latach 1917–1918, Białystok 2002, s. 85.
  2. Mariusz Korzeniowski, Struktura organizacyjna i początki działalności Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Rosji w 1915 r., w: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Sectio F, Historia Vol. 46/47 (1991/1992), s. 349.
  3. Adam Miodowski, Działalność polityczno-wojskowa polskich kręgów proaktywistycznych w Rosji w okresie międzyrewolucyjnym (marzec–listopad 1917 r.), w: Białostockie Teki Historyczne, t. 8/2010, s. 109.
  4. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918–1919. przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I Wrocław 2010, s. 25.
  5. a b c d e f g h i j k l m Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 670.
  6. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15.
  7. Odznaczenie ambasadora Skirmunta. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 263 z 13 listopada 1932. 
  8. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 231, 1936. 

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]