Konstanty Stamirowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Stamirowski
podpułkownik taborów podpułkownik taborów
Data urodzenia 8 sierpnia 1887
Data śmierci 1955
Przebieg służby
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 6 Szwadron Taborów
Stanowiska dowódca szwadronu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Konstanty Stamirowski[1] (ur. 8 sierpnia 1887, zm. 1955[2]) – podpułkownik taborów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Był między innymi oficerem Komendy Taborów. Awansował kolejno na chorążego (1 kwietnia 1916 roku) i podporucznika (1 grudnia 1916 roku)[3].

Uczestniczył w wojnie z bolszewikami. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów taborowych, a jego oddziałem macierzystym był 1 Dywizjon Taborów[4]. W 1923 roku pełnił obowiązki kierownika Centralnych Składów Taborowych, pozostając oficerem nadetatowym 1 Dywizjonu Taborów[5]. Następnie wyznaczony został na stanowisko komendanta Kadry Szwadronu Zapasowego 6 Dywizjonu Taborów we Lwowie[6]. 26 lipca 1926 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 6 Szwadronu Taborów we Lwowie[7]. W kwietniu 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów taborowych z równoczesnym przydziałem do Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa wydziału zaopatrzenia[8][9]. Od grudnia 1928 roku kierował pracami Wydziału VI Taborowego Departamentu Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych[10]. 18 lutego 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów taborowych[11]. W grudniu 1934 roku przeniesiony został do nowo utworzonego Dowództwa Taborów i Szefostwa Remontu Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko zastępcy dowódcy Taborów i szefa Remontu, płk. kaw. Stefana Dembińskiego[12]. 31 sierpnia 1935 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony w dyspozycji dowódcy Taborów i szefa Remontu[13].

W 1944 roku w Rzeszowie został aresztowany i wywieziony do ZSRR. W 1947 roku powrócił do Polski[14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 281 tu jako Konstanty Stamirowski-Ligenza.
  2. Baza osób polskich: Stamirowski, Konstanty: 1887-1955, ppłk. dypl. WP, w latach 30-tych szef Wydz. Taborów Depart. Intende, www.baza-nazwisk.de [dostęp 2017-11-24].
  3. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 50.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 281.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1027, 1038, 1039.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 943, 949.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 26 lipca 1926 roku, s. 231.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 kwietnia 1927 roku, s. 112.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 518, 522.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 283, 445.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 20 lutego 1930 roku, s. 67.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 lutego 1935 roku, s. 4.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 94.
  14. Wykaz Legionistów ↓.
  15. M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]