Konstytucja Japonii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Japonia
Herb Japonii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Japonii

Konstytucja Japonii (jap. 日本国憲法 Nihon-koku-kenpō?) - najważniejszy akt prawny (ustawa zasadnicza) Japonii, uchwalony przez ówczesny parlament o nazwie Teikoku-gikai (Zgromadzenie Cesarskie), składający się z Izby Parów i Izby Reprezentantów (art.: 33, 34 konstytucji Meiji)[1], zatwierdzony przez cesarza Hirohito 3 listopada 1946 i obowiązujący od 3 maja 1947 roku.

Konstytucja składa się z preambuły i 103 artykułów ujętych w 11 rozdziałach.

Konstytucja zapewnia parlamentarny system rządów, w którym dziedziczny monarcha jest „symbolem państwa i jedności narodu“ i sprawuje wyłącznie funkcję reprezentacyjną.

Władza ustawodawcza należy do Kokkai, dwuizbowego Zgromadzenia Narodowego, wybieranego w wyborach powszechnych.

Władzę wykonawczą pełni rząd z premierem na czele.

Władza sądownicza należy do Sądu Najwyższego i tych sądów niższego stopnia, które ustanowi ustawa.

Konstytucja Japonii ze względu na swój antymilitarystyczny charakter, wyrażający się w artykule IX, zgodnie z którym Japonia wyrzeka się prawa do wojny, nazywana jest popularnie "pokojową konstytucją" lub "powojenną konstytucją". Powstała w czasie amerykańskiej okupacji Japonii po II wojnie światowej i zastąpiła konstytucję Meiji z 1889, ustanawiając monarchię konstytucyjną. Od momentu podpisania jej przez cesarza Shōwa nie była nigdy zmieniana[2].

Nowa konstytucja po raz pierwszy dała prawa wyborcze kobietom.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]