Konstytucyjna Partia Unii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstytucyjna Partia Unii
Państwo  Stany Zjednoczone
Przewodniczący John Bell
Data założenia 1859
Data rozwiązania 1861
Ideologia polityczna nacjonalizm
konserwatyzm
John Bell, kandydat na prezydenta w 1860 roku
Edward Everett, kandydat na wiceprezydenta w 1860 roku

Konstytucyjna Partia Unii[1], także Partia Unii Konstytucyjnej[2] (ang. Constitutional Union Party) – partia polityczna istniejąca i działająca w Stanach Zjednoczonych w latach 1859–1861.

Partia Unii Konstytucyjnej zaczęła się formować, kiedy to amerykańskie partie polityczne ulegały rozłamom, wynikającym z różnic w kwestii niewolnictwa oraz grożącej secesji Południa[3]. W Partii Republikańskiej o urząd prezydenta rywalizowali William H. Seward i Abraham Lincoln[4]. W Partii Demokratycznej spór toczyli Stephen A. Douglas i John Cabell Breckinridge[5]. Jeszcze przed kampanią poprzedzającą wybory prezydenckie w 1860 roku, w 1859 roku powstała Konstytucyjna Partia Unii, złożona z dawnych wigów i nic niewiedzących[6]. Członkowie tej formacji nie zajmowali stanowiska w głównych sprawach spornych, pragnąc jedynie zachowania jedności kraju[3]. W ich programie nie znalazło się nic na temat kwestii niewolnictwa, a ich głównym hasłem było „Konstytucja, unia stanów i egzekucja prawa”[7]. Liczyli, że nie skupiając się na kontrowersyjnych kwestiach i podkreślając patriotyzm zyskają sympatię umiarkowanych wyborców, zarówno z Północy jak i z Południa[7]. Częściowo odniosło to skutek, gdyż do jej zwolenników należeli także unioniści ze stanów południowych[3].

Na konwencji wyborczej w Baltimore 9-10 maja 1860 roku członkowie nowej partii udzielili Johnowi Bellowi nominacji prezydenckiej i Edwardowi Everettowi nominacji wiceprezydenckiej w listopadowych wyborach[7]. Mieli nadzieję, że rozbieżności w dwóch głównych obozach politycznych doprowadzą do pata i konieczności wyboru prezydenta przez Izbę Reprezentantów[7]. Bell uzyskał ponad 590 tysięcy głosów powszechnych (12.6% całości) i 39 głosów elektorskich[8]. Krótko po wybuchu wojny secesyjnej partia uległa rozpadowi[6].

Wybory prezydenckie Kandydat Głosy powszechne Głosy elektorskie
1860 John Bell 590 631[9] 39[10]
Wybory do Izby Reprezentantów Liczba mandatów[11]
1860 2

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 315.
  2. A. Bartnicki: Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki. s. 32.
  3. a b c I. Rusinowa: Z dziejów amerykańskich partii politycznych. s. 81.
  4. A. Bartnicki: Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki. s. 29.
  5. M. Jones: Historia USA. s. 242.
  6. a b Constitutional Union Party (ang.). Encyklopedia Britannica. [dostęp 2018-04-07].
  7. a b c d M. Jones: Historia USA. s. 243.
  8. L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 316.
  9. US President – National Vote (ang.). Our Campaign. [dostęp 2017-09-28].
  10. Electoral College Box – 1860 (ang.). NARA. [dostęp 2017-09-28].
  11. Party Divisions of the House of Representatives (ang.). United States House of Representatives. [dostęp 2018-02-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]