Kontaktron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kontaktron

Kontaktron – hermetyczny łącznik elektryczny sterowany polem magnetycznym. Pierwsze takie urządzenia pojawiły się na rynku w roku 1940, jako rozwinięcie przekaźnika.

Kontaktron składa się z hermetycznej bańki szklanej, w której – w atmosferze gazu obojętnego lub w próżni (kontaktrony wysokonapięciowe najczęściej wykonywane są jako próżniowe) – zatopione są styki z materiału ferromagnetycznego. Pod wpływem odpowiednio ukierunkowanego zewnętrznego pola magnetycznego w stykach indukuje się własne pole magnetyczne, w wyniku czego przyciągają się one i zwierają[1].

Aby polepszyć pracę styków i uzyskać stabilną charakterystykę pracy, końce styków pokrywa się – w zależności od przeznaczenia i warunków pracy – warstwą metalu szlachetnego: złotem, wolframem, rutenem lub rodem albo powłokami mieszanymi. Istnieje także odmiana styków zwilżana rtęcią.

Można rozróżnić, ze względu na sposób podtrzymywania i zwalniania styków, dwa typy kontaktronów:

  • nieremanencyjne – potrzebują energii w postaci pola magnetycznego do podtrzymania jednego ze stanów (najpopularniejsze)
  • remanencyjne – zmieniają stan pod wpływem krótkiego impulsu pola o polaryzacji odwrotnej niż w poprzednim cyklu sterowania, a do podtrzymania stanu nie jest potrzebna energia.

Ważną cechą jakościową kontaktronów jest ich czułość na pole magnetyczne, wyrażana w amperozwojach (symbol AT). Typowe czułości ogólnie dostępnych kontaktronów wynoszą od 10 do 60 amperozwojów, przy czym niższa wartość odpowiada większej czułości.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof Pacholski: Elektryczne i elektroniczne wyposażenie samochodów – część 1 Wyposażenie elektryczne i elektromechaniczne, Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, Warszawa, 2014, s. 124.