Kontrafagot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kontrafagot

Kontrafagotinstrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych.


Historia[1][edytuj]

Należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także obój, rożek angielski i jego wersja o wyższym stroju – fagot. Skala (zakres dźwięków muzycznych) instrumentu wynosi od B2 do f. Notacja dla kontrafagotu jest w kluczu basowym, lecz brzmi oktawę niżej od zapisu.

Instrument składa się z długiej, prawie pięciometrowej, podłużnej rury, poczwórnie złożonej. Otwory nawiercone na długości instrumentu otwierane są klapami.

Kontrafagot jest używany najczęściej jako wzmocnienie oktawowe basów. Powolne rozbrzmiewanie słupa powietrza powoduje ograniczenie w wykonywaniu drobnych wartości. Kontrafagot ma najniższy strój spośród instrumentów dętych drewnianych w składzie orkiestry symfonicznej. Odpowiednikiem kontrafagotu pod względem wysokości stroju jest (w przybliżeniu) w grupie instrumentów dętych blaszanych tuba, natomiast w rodzinie instrumentów smyczkowych kontrabas.

Do czasów współczesnych kontrafagot nie był postrzegany jako instrument solowy. Dopiero w XX wieku powstało szereg kompozycji na ten instrument.

Przykłady kompozycji na kontrafagot:

Znane partie orkiestrowe kontrafagotu:

Bibliografia[edytuj]

  • Inconis, Raimondo - INCONIS,THE CONTRABASSOON, History and Technique - ed. Ricordi (19842004) ER 3008 / ISMN 979-0-041-83008-7
  • The Study of Orchestration, Samuel Adler, W.W. Norton & Company, Inc., New York, London, ISBN 0-393-97572-X, s.225

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Inconis, Raimondo - INCONIS, THE CONTRABASSOON, History and Technique - ed. Ricordi (19842004) ER 3008 / ISMN 979-0-041-83008-7