Konura słoneczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konura słoneczna
Aratinga solstitialis[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugowate
Podrodzina papugi neotropikalne
Plemię Arini
Rodzaj Aratinga
Gatunek konura słoneczna
Synonimy
  • Psittacus solstitialis Linnaeus, 1758[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Konura słoneczna[4] (Aratinga solstitialis) – gatunek średniego, barwnego ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Występuje w północno-wschodniej części Ameryki Południowej – w Surinamie, Gujanie oraz fragmencie północnej Brazylii. Jest zagrożona wyginięciem; dość często spotykana w hodowlach[5].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Jest to gatunek monotypowy (nie wyróżnia się podgatunków)[2][6]. Blisko spokrewniona z konurą ognistobrzuchą (A. jandaya) i złotoczelną (A. auricapillus), z którymi bywała czasem łączona w jeden gatunek[2]. Za jej synonim uznawano konurę żółtą (A. maculata), traktowaną obecnie jako osobny gatunek[3][7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Ptak dorosły (pierwszy z lewej) i osobniki młodociane

Nie występuje dymorfizm płciowy. Gruby, czarny dziób. Pomarańczowa „twarz” oraz spód ciała nie licząc piersi, a także pokrywy nadogonowe. Poza tym całe ciało oraz barkówki żółte. Pokrywy skrzydłowe zielone z żółtymi obrzeżeniami, lotki drugorzędowe oraz zakończenia zielonych, pierwszorzędowych granatowe. Szare, zygodaktyliczne[8] nogi. Ogon długi, początkowo żółtawy, a na brzegach niebieski, dalej przechodzi w granat.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała: 30 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 46 cm
  • masa ciała: 100–120 g

Ekologia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Lasy i sawanna.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj spotykana w średniej wielkości stadach. Żeruje na drzewach i krzewach, jest ruchliwa i hałaśliwa.

Głos[edytuj | edytuj kod]

Wysokie, zgrzytliwe, szybko powtarzane skriik.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Zazwyczaj owoce.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Wiadomo tylko to, że gniazduje w dziuplach, często palmowych. Reszta danych pochodzi z niewoli. Wyprowadza 1 lęg. 4 jaja wysiadywane są przez samicę przez około 28 dni. Młode umieją latać po 56 dniach.

Status[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje konurę słoneczną za gatunek zagrożony (EN – endangered) od 2014 roku, kiedy to wydzielono konurę żółtą do osobnego gatunku. Liczebność populacji na wolności szacuje się na 1000–2500 dorosłych osobników, a jej trend uznaje się za spadkowy[3]. Zagrożona głównie przez polowania dla piór, kłusownictwo i chwytanie do niewoli.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aratinga solstitialis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b c Sun Parakeet (Aratinga solstitialis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2020-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-23)].
  3. a b c Aratinga solstitialis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  4. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Arini Gray,GR, 1840 (1825) (wersja: 2020-01-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-17].
  5. Sun Conure (Aratinga solstitialis) (ang.). W: Parrot Encyclopedia [on-line]. World Parrot Trust. [dostęp 2020-10-17].
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Parrots, cockatoos (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-10-17].
  7. André Nemésio, Claus Rasmussen. The rediscovery of Buffon's "Guarouba" or "Perriche jaune": two senior synonyms of Aratinga pintoi Silviera, de Lima & Höfling, 2005 (Aves: Psittaciformes). „Zootaxa”. 2013, s. 1–16, 2009 (ang.). 
  8. Tzn. dwa palce stopy skierowane są do przodu, a dwa do tyłu, podobnie jak u innych papug.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D. Chandler, D. Couzens, E. Dunn, J. Elphic, R. Hume i inni: Ptaki. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2008, seria: Fakty o Zwierzętach Świata. ISBN 978-83-7073-583-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]