Konwencja o substancjach psychotropowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konwencja o substancjach psychotropowych – traktat międzynarodowy z 1971 roku, którego celem jest ograniczenie dostępu do substancji psychoaktywnych w celach pozamedycznych[1]. Stronami są 183 państwa[2], depozytariuszem Sekretarz Generalny ONZ (art. 33).

Środki objęte kontrolą klasyfikuje w czterech wykazach (im wyższy numer wykazu, tym łagodniejsze ograniczenia):

Wykazy są dostępne na "zielonej liście" Międzynarodowego Organu Kontroli Środków Odurzających (International Narcotics Control Board)[3].

Grupy I-P, II-P, III-P i IV-P na polskim Wykazie środków odurzających i substancji psychotropowych odpowiadają powyższym wykazom konwencji. Polski wykaz zawiera dodatkowe 15 substancji w grupie I-P (m. in. mefedron), 5 w grupie II-P (ketamina, BZP, MBZP, pFPP i TFMPP) i 3 w grupie IV-P (2C-E, MDPEA i MDPV). Ponadto pentazocyna jest w grupie II-P, a nie III-P (stan na maj 2013).

Przypisy

Zobacz też[edytuj]

Inne konwencje międzynarodowe:

Ustawodawstwo polskie:

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.